Dlaczego osoby doświadczające przemocy domowej nie odchodzą?

Osoby dotknięte przemocą domową często słyszą od bliskich: Dlaczego po prostu nie odejdziesz? Dlaczego jeszcze w tkwisz w tym związku? Dlaczego nie uciekniesz? No właśnie, dlaczego?

Oto kilka powodów, dla których osoby dowiadczające przemocy domowej nie odchodzą od jej sprawców:

  • Strach. Gdy doświadczamy przemocy domowej, w pewnym momencie zaczynamy dostrzegać, jak wielkie i realne niebezpieczeństwo stanowi dla nas partner przemocowiec. Życie w związku ze sprawcą przemocy domowej to życie w ciągłym strachu i niepewności, szczególnie, gdy przypuszczamy lub wiemy, że nasz partner jest w stanie spełnić groźby, które możemy często usłyszeć – groźby samobójstwa, groźby zabrania nam dzieci, groźby śmierci, gdy spróbujemy odejść. Pamiętajmy, że wystarczy tylko jedna groźba lub jeden przypadek użycia wobec nas przemocy fizycznej przez partnera przemocowca, aby wywołać w nas długotrwały strach przed tym, do czego może być zdolny. Paradoksalnie, często pozostanie w związku ze sprawcą przemocy domowej może wydawać się nam bezpieczniejszą opcją, niż rozstanie, które często może nieść ze sobą wysokie ryzyko śmierci z rąk partnera przemocowca.
  • Wysokie ryzyko morderstwa. Pamiętajmy, że przemoc domowa nie kończy się w momencie zakończenia przemocowego związku. Wręcz przeciwnie, przemoc domowa może prowadzić do morderstwa osoby jej doświadczającej z rąk sprawcy przemocy. Rozstanie, próba rozstania lub nagłe oddalenie emocjonalne od sprawcy przemocy domowej to czynniki wysokiego ryzyka, które mogą prowadzić do eskalacji przemocy. Średnio trzy Polki tygodniowo tracą życie w wyniku zabójstw dokonywanych przez obecnych lub byłych partnerów, którzy stosowali wobec nich przemoc domową. W Wielkiej Brytanii partnerzy przemocowcy zabijają średnio dwie kobiety tygodniowo, a większość z tych morderstw ma miejsce po zainicjowanym przez partnerkę rozstaniu. Odejście od sprawcy przemocy domowej wiąże się więc z realnym zagrożeniem zdrowia i życia osoby dotkniętej przemocą.
  • Miłość i nadzieja. Miłość do partnera, który stosuje wobec nas przemoc domową, skutecznie powstrzymuje nas przed rozstaniem. Przemoc to błędne koło, w którym doświadczamy również bardzo dobrych dni i szczęśliwych chwil pomiędzy incydentami przemocy domowej, kiedy nasz partner na krótki czas zmiena swoje zachowanie, przeprasza, obiecuje poprawę i błaga nas o ostatnią szansę na uratowanie związku. Obietnicom poprawy i prośbom o “jeszcze jedną szansę” mogą towarzyszyć różne “dowody miłości”, czyli prezenty, bukiety kwiatów, nagłe przejęcie obowiązków domowych, niespodziewane komplementy itp. Ta krótkotrwała poprawa zwykle daje nam nadzieję, że właśnie tym razem nasz partner wreszcie zmieni się na dobre. Kto chciałby zakończyć związek w miodowym miesiącu?
  • Dzieci. Odejście od sprawcy przemocy domowej jest o wiele trudniejsze, jeśli w związku są wspólne dzieci. Wielu rodziców dotkniętych przemocą domową uważa, że rodzic-przemocowiec może być dobrym i bezpiecznym rodzicem, a rodzina z dwojgiem rodziców żyjących pod jednym dachem jest lepsza, niż jeden rodzic samodzielnie wychowujący dzieci w atmosferze nieskażonej przemocą. Strach o bezpieczeństwo dzieci może również skutecznie powstrzymać nas od decyzji o rozstaniu, zwłaszcza, gdy sprawca przemocy domowej grozi nam ich odebraniem lub sugeruje, że zrobi im krzywdę, gdy zakończymy związek. Wpływ na nasze decyzje, gdy jesteśmy rodzicem doświadczającym przemocy, ma również to, o co proszą nasze dzieci. W związkach naznaczonych przemocą domową dzieci są również jej ofiarami, a rodzic-przemocowiec może manipulować ich uczuciami i lojalnością, aby utrzymać nad nami kontrolę.
  • Względy praktyczne. Tak, jak w przypadku zakończenia każdego związku, jeśli dotyka nas przemoc domowa, przed podjęciem decyzji o rozstaniu musimy rozwiązać kilka ważnych kwestii praktycznych, takich jak finanse czy mieszkanie. W wyniku działań sprawcy przemocy domowej, często nie mamy własnych środków na utrzymanie, a brak alternatywnych opcji mieszkaniowych oznacza, że zakończenie przemocowego związku może skończyć się dla nas nawet bezdomnością. Brak wsparcia ze strony najbliższych, brak dostępu do wsparcia ze strony organizacji pomagających osobom poszkodowanym przemocą domową, brak informacji o przysługującej nam pomocy ze strony państwa lub też brak takiej pomocy może sprawić, że rozstanie ze sprawcą przemocy domowej będzie dla nas niewykonalne.
  • Wstyd, strach przed samotnością, niska samoocena i brak pewności siebie, bo przecież beze mnie sobie nie poradzisz.
  • Względy religijne i kulturowe, jeśli na przykład żywimy przekonanie, że małżeństwo jest na dobre i na złe.
  • Status prawny osoby doświadczającej przemocy domowej. Jeśli osoba dotknięta przemocą domową przebywa zagranicą lub jest obywatelem innego państwa, jej prawo pobytu, do legalnego zatrudnienia lub do zasiłków może zależeć od pozostania w związku z partnerem przemocowcem. Problem ten dotyka na przykład wielu niepracujących Polek w Wielkiej Brytanii.

Warto pamiętać, że osoby dotknięte przemocą domową zwykle próbują odejść od sprawcy kilka razy, zanim uda im się to na dobre. Niezwykle istotne jest również przemyślenie własnego planu bezpieczeństwa przed zakończeniem przemocowego związku. Warto skontaktować się z najbliższą organizacją wspierającą osoby dotknięte przemocą domową lub lokalnym telefonem zaufania (namiary tutaj), aby otrzymać dodatkowe wsparcie i informacje na temat przysługującej nam pomocy w niebezpiecznym okresie przed i po rozstaniu ze sprawcą przemocy domowej.

Pytanie “dlaczego nie odejdziesz” jest również jednym z najbardziej niepotrzebnych i szkodliwych pytań, jakie można zadać osobie doświadczającej przemocy domowej. Dlaczego? Po pierwsze, zadając je, pokazujemy, że brak nam elementarnej wiedzy na temat przemocy domowej, trudności, dylematów i realnego niebezpieczeństwa, na jakie narażona jest osoba dotknięta przemocą domową. Pytając, dlaczego nie odejdzie, pośrednio sugerujemy, że pozostanie w przemocowym związku jest łatwym dla osoby dotkniętej przemocą wyborem życiowym. Po drugie, pytania o odejście pozostawiają punkt ciężkości własnie na osobie doświadczającej przemocy, a nie na sprawcy przemocy. Nie pytajmy już więc, dlaczego osoby dotknięte przemocą domową nie odchodzą. Skierujmy uwagę na sprawców przemocy. Pytajmy, dlaczego stosują przemoc. Pytajmy, dlaczego nie widzą w przemocy domowej niczego złego. Pytajmy, dlaczego wydaje im się, że ich zachowanie pozostanie bez konsekwencji. Wyślijmy sprawcom przemocy domowej wyraźny sygnał: Sprawco przemocy, ponosisz pełną odpowiedzialność za swoje zachowanie. Nie ma na nie miejsca w naszej rodzinie, bloku, miejscu pracy, dzielnicy, mieście, społeczeństwie. Najwyższy czas zmienić swoje zachowanie i zaprzestać przemocy. Mamy Cię na oku.

Przeczytaj również o tym, jak pomagać osobom dotkniętym przemocą domową, aby nie zaszkodzić (kliknij tutaj) i jak rozpoznać, że bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej (kliknij tutaj). Namiary na organizacje niosące pomoc znajdziesz tutaj.

Korzystałam z następujących źródeł:

http://www.hiddenhurt.co.uk/why_domestic_abuse_victims_stay.html

http://www.domesticabuseshelter.org/infodomesticviolence.htm#why

http://www.refuge.org.uk/about-domestic-violence/barriers-to-leaving/

http://www.ncadv.org/learn-more/what-is-domestic-violence/why-victims-stay

Jak pomagać osobom dotkniętym przemocą domową?

Co zrobić, gdy bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej? Jak wspierać, aby nie zaszkodzić? Poniżej garść informacji dla rodziny i przyjaciół osób dotkniętych przemocą domową. 

  1. Pamiętaj o tym, jakie niebezpieczeństwo niesie z sobą przemoc domowa: trzy Polki tygodniowo giną w wyniku przemocy domowej. Upewnij się, że wsparcie, jakie chcesz udzielić osobie bliskiej dotkniętej przemocą domową nie pogorszy jej sytuacji i nie narazi ją na większe niebezpieczeństwo ze strony sprawcy. Pomyśl: czy to, jak wspierasz, pomaga, czy szkodzi?
  2. Zastanów się, co czuje osoba dotknięta przemocą domową – zwykle to strach, wstyd, poczucie winy odpowiedzialności za zachowanie sprawcy, brak nadziei na lepszą przyszłość, poczucie uzależnienia od sprawcy i bycia w sytuacji bez wyjścia.
  3. Pamiętaj, że osobie doświadczającej przemocy domowej zwykle bardzo trudno otworzyć się przed najbliższymi, dlatego warto zastanowić się, jak wyrazić nasze obawy o nią i zapytać o sytuację w bezpośredni, ale również delikatny i bezpieczny sposób.
  4. Nie oceniaj. Nie obwiniaj. Nie mów, że osoba poszkodowana i sprawca przemocy się siebie warci. Odpowiedzialność za przemoc domową leży tylko i wyłącznie po stronie sprawcy.
  5. Powiedz: Wierzę Ci. To nie Twoja wina. Nie jesteś sam/sama.
  6. Nie krytykuj decyzji osoby dotkniętej przemocą. Nie pytaj, kiedy odejdzie od sprawcy lub dlaczego wraca do przemocowego związku. Nie namawiaj do odejścia od sprawcy – pamiętaj, że zdecydowana większość ofiar morderstw na tle przemocy domowej ginie w ciągu 18 miesięcy po rozstaniu. Pamiętaj, że odejście od sprawcy jest decyzją, którą może podjąć tylko osoba doświadczająca przemocy.
  7. Nie zapominaj, że jednym z celów sprawcy przemocy domowej jest stopniowe odcięcie partnerki lub partnera od przyjaciół i rodziny. Postaraj się pozostać w bezpiecznym kontakcie i bądź źródłem moralnego wsparcia dla osoby będącej w przemocowym związku. Pamiętaj, że wychodzenie z sytuacji przemocy jest często długotrwałym procesem. Daj osobie bliskiej czas na bezpieczne podejmowanie decyzji. Nie naciskaj.
  8. Daj osobie dotkniętej przemocą numery telefonów zaufania (link tutaj), na które zadzwoni, kiedy będzie na to gotowa.
  9. Mediacja nie jest odpowiednim i bezpiecznym rozwiązaniem w przypadkach przemocy domowej. Pod żadnym pozorem nie staraj się negocjować ze sprawcą. Nie wchodź w rolę mediatora, bo możesz pogorszyć sytuację ofiary i narazić ją na większe ryzyko niebezpieczeństwa ze strony sprawcy przemocy.
  10. W razie niebezpieczeństwa, natychmiast zadzwoń na policję. Pamiętaj, interwencja policji może uratować życie osoby dotkniętej przemocą domową.

Źródło: http://www.refuge.org.uk/get-help-now/help-for-a-friend-or-family-member/

 

Co to jest occupation order? Nakaz opuszczenia lokalu przez sprawcę przemocy domowej po angielsku

(Zobacz najpierw: artykuł o angielskim zakazie zbliżania się dla sprawców przemocy domowej)

Co to jest occupation order?

Occupation order to sądowy nakaz opuszczenia lokalu, o który starać mogą się ofiary przemocy domowej mieszkające na terenie Anglii i Walii w sądach cywilnych, w celu ochrony swojego bezpieczeństwa, życia i zdrowia przed działaniami sprawcy (lub sprawców) przemocy domowej. Przemoc domowa nie ogranicza się tylko do przemocy fizycznej. O occupation order starać mogą się osoby dotknięte również przemocą emocjonalną, słowną, seksualną, finansową, groźbami czy kontrolą ze strony sprawcy. O angielski nakaz opuszczenia lokalu się mogą starać się również osoby, które nigdy nie zgłosiły przemocy domowej na policję. Nakaz opuszczenia lokalu, czyli occupation order, przyznawany jest w sytuacjach, gdy mieszkamy jeszcze ze sprawcą przemocy domowej lub po opuszczeniu przez nas miejsca zamieszkania, aby umożliwić nam bezpieczny powrót i bezpieczeństwo po przymusowej wyprowadzce sprawcy.

Kto może starać się o occupation order?

O occupation order mogą wystąpić osoby określane w prawie jako tzw. associated persons, czyli osoby związane z sobą więzami rodzinnymi, związkiem lub posiadaniem dzieci. O occupation order mogą starać się:

  • Byli lub obecni małżonkowie lub osoby będące obecnie lub poprzednio w związku cywilnoprawny
  • Obecni narzeczeni lub osoby, które planują zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny
  • Byli narzeczeni lub osoby, które planowały zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny nie dawniej niż trzy lata temu, które mają na to dowód np. pierścionek zaręczynowy, zeznanie świadka zaręczyn itp.
  • “Chłopak”, “dziewczyna”, “partner” lub osoba, z którą jesteśmy w związku dłużej, niż 6 miesięcy
  • Rodzice, rodzeństwo lub inni bliscy krewni
  • Osoby, które są rodzicami, dziadkami lub opiekunami prawnymi dziecka lub wnuka
  • Osoby, których dziecko lub wnuk zostały adoptowane lub oczekują na adopcję mogą ubiegać się o occupation order przeciwko rodzicom adopcyjnym
  • Osoby, które z sobą mieszkały lub nadal mieszkają, ale nie są ze sobą w relacji pracownika i pracodawcy lub właściciela mieszkania i najemcy lub sublokatora.

Co może nakazać sprawcy przemocy occupation order?

Occupation order jest zwykle dostosowany do indywidualnej sytuacji osoby składającej wniosek o jego przyznanie. Zwykle occupation order, który jest nakazem sądowym, może zawierać następujące zalecenia:

  • Wyprowadzka sprawcy przemocy domowej i zakaz zbliżania się do lokalu;
  • Odebranie lub ograniczenie praw sprawcy przemocy domowej w odniesieniu do do lokalu
  • Sąd może również zdecydować, kto i kiedy ma prawo dostępu i używania określonych części lokalu

Sąd może również przyznać dodatkowy nakaz, który wyjaśni i ureguluje dodatkowe kwestie związane z użytkowaniem lokalu, np:

  • Kto będzie płacił kredyt lub czynsz i inne opłaty
  • Kto będzie odpowiedzialny za naprawy i utrzymanie lokalu w dobrym stanie
  • Kto ma prawo do użytkowania mebli i sprzętów gospodarstwa domowego
  • Kto bedzie odpowiedzialny za naprawę mebli i sprzętów gospodarstwa domowego

Na jak długi okres czasu przyznawany jest occupation order?

Zwykle occupation order przyznawany jest na okres do 6 miesięcy, jednak w niektórych przypadkach można otrzymać tzw. bezterminowy occupation order, który do którego sąd zwykle powraca co 6-12 miesięcy, aby zdecydować, czy nakaz wyprowadzki powinien nadal obowiązywać.

Na jakiej podstawie przyznawany jest  occupation order?

Sąd przyznaje nakaz opuszczenia lokalu, jeśli ofiara przedstawi dowód na przemoc domową w postaci pisemnego oświadczenia opisującego doznaną przemoc oraz jeśli sędzia uzna, że ofiara (lub dziecko) potrzebuje ochrony i że nakaz sądowy jest potrzebny, aby taką ochronę uzyskać. Decyzje sędzia podejmuje na podstawie tzw. balance of probabilities, czyli zasady prawdopodobieństwa. W przypadku angielskiego nakazu się oznacza to, że jeśli prawdopodobieństwo, że przemoc nastąpiła jest większe od prawdopodobieństwa, że jej nie było, w oczach sądu przemoc miała miejsce.

Jakie są konsekwencje złamania occupation order?

W przeciwieństwie do angielskiego zakazu zbliżania się, angielski nakaz opuszczenia lokalu może, ale nie musi prowadzić do natychmiastowego aresztowania sprawcy przez policję. To sąd decyduje, czy occupation order ma zawierać tzw. power of arrest, czyli postanowienie, że za każde złamanie nakazu opuszczenia lokalu będzie grozić sprawcy areszt. Jeśli sąd takiej decyzji nie podejmie, osoba, na której korzyść przyznano occupation order, musi wnieść do sądu osobny wniosek o ukaranie sprawcy za obrazę majestatu sądu. Jest to skomplikowany proces, ale w praktyce w większości przypadków sądy przyznają nakaz opuszczenia lokalu razem z zakazem zbliżania się non-molestation order (link tutaj), za których złamanie grozi areszt i dalsze konsekwencje prawne.

Każde podejrzenie złamania postanowień zawartych w angielskim zakazie zbliżania się non-molestation order należy natychmiast zgłaszać na policję. Za złamanie angielskiego zakazu zbliżania grozi areszt, a w przypadku dalszego podjęcia sprawy przez sąd karny i uznania winy, sprawcy może grozić kara grzywny lub pozbawienia wolności do 5 lat.

Czy occupation order jest uznawany w innych krajach?

Tak, occupation order, tak jak non-molestation order, jest uznawany przez wszystkie kraje Unii Europejskiej od 11.01.2015.

Jak szybko można dostać occupation order?

W tej kwestii occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu, różni się od non-molestation order, czyli zakazu zbliżania się.

Dla przypomnienia, zakaz non-molestation order można uzyskać bardzo szybko, czyli tego samego dnia, w którym złożymy wniosek, ponieważ można ubiegać się o niego na zasadzie tzw. ex-parte lub without notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy nie dostaje powiadomienia o naszym wniosku o non-molestation order i dowiaduje się o jego przyznaniu już po fakcie, kiedy otrzymuje non-molestation order z rąk naszego adwokata lub osoby dostarczającej nakazy sądowe. Zwykle wnioski o przyznanie non-molestation order uzasadnić można strachem przed dalszą przemocą ze strony sprawcy lub przed dalszym zastraszaniem ofiary w celu zniechęcenia jej do starania się o ochronę sądową.  

Wnioski o occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu, są bardzo rzadko przyjmowane na powyższych zasadach. Sądy rozpatrują wnioski o occupation order na zasadzie tzw. on notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy domowej otrzymuje powiadomienie o wniosku i wezwanie na pierwszą rozprawę, na której sąd może podjąć decyzję o przyznaniu nakazu opuszczenia lokalu.

Większość ofiar przemocy domowej zwykle składa wniosek zarówno o zakaz zbliżania się, jak i nakaz opuszczenia lokalu. W praktyce sądy zwykle przyznają non-molestation order natychmiast, na zasadzie without notice i wyznaczają datę osobnej rozprawy odnośnie occupation order na zasadzie on notice.  

Co dalej?

Przyznając nakaz opuszczenia lokalu podczas pierwszego posiedzenia sądu, sędzia wyznaczy również datę tzw. return date, czyli drugiego posiedzenia sądowego, podczas którego sprawca przemocy otrzyma możliwość wyrażenia zgody lub sprzeciwu wobec przyznanego occupation order i przedstawienia “własnej wersji wydarzeń”. Sprawca może też żądać zniesienia occupation order lub twierdzić, że to jemu/jej własnie przysługuje ochrona. Przed drugim posiedzeniem sądu warto przygotować się psychicznie na to, że sprawca będzie zaprzeczał popełnienia jakiejkolwiek przemocy wobec nas lub wręcz oskarży nas o nieistniejącą przemoc.

Sędzia może podjąć następujące decyzje:

  • Przyznać lub podtrzymać nakaz opuszczenia lokalu;
  • Znieść lub nie przyznać nakazu opuszczenia lokalu;
  • Podtrzymać decyzję o tymczasowym przyznaniu occupation order do czasu kolejnego, czyli trzeciego posiedzenia sądu i zażądać od obu stron obszerniejszych zeznań lub dodatkowych dowodów
  • Zastąpić nakaz occupation order order jednostronną ugodą sądową, czyli tzw. undertaking, w której sprawca zobowiąże się do zachowania wobec ofiary na takich samych zasadach, jak nakazywał przyznany wcześniej occupation order;
  • Zastąpić zakaz occupation order dwustronną ugodą sądową, czyli tzw. cross-undertaking, w której sprawca i ofiara zobowiążą się do wzorowego zachowania wobec siebie;

Jaka jest różnica między occupation order i undertaking?

Różnica jest duża! Occupation order jest nakazem sądowym, za którego złamaniem sprawcy może grozić areszt i dalsze konsekwencje prawne. Undertaking to po prostu obietnica dana sędziemu, za złamanie której w zasadzie nie ma konsekwencji, poza zgłoszeniem jej z powrotem do sędziego, który na kolejnym posiedzeniu sądu cywilnego musiałby zdecydować, czy sprawca powinien ponieść karę za obrazę majestatu sądu. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, policja nic nie może zrobić, jeśli zgłosimy złamanie undertaking, więc należy się dobrze zastanowić, czy warto się na nie zgadzać.

Jak starać się o occupation order?

Najłatwiejszą drogą do uzyskania occupation order jest zrobienie tego z pomocą adwokata. W zależności od naszych zarobków i tego, czy jesteśmy w stanie przedstawić dowód, że doświadczana przez nas przemoc domowa została zgłoszona np. policji, lekarzowi, pielęgniarce środowiskowej, opiece społecznej itp, możemy otrzymać tzw. Legal Aid, czyli darmową lub prawie darmową pomoc prawną, która pokryje koszty całego procesu sądowego, od przygotowania dokumentów i prawnej reprezentacji w sądzie cywilnym do doręczenia nakazu occupation order sprawcy.

Jak starać się o occupation order bez adwokata?

Nakaz opuszczenia lokalu occupation order można również uzyskać bez adwokata, jeśli zdecydujemy, że chcemy reprezentować się w sądzie. Informację o tym, jak dostać occupation order bez pomocy adwokata przedstawię w kolejnym wpisie już wkrótce.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje pomocowe znajdziesz tutaj (link).

Jeśli potrzebujesz porady prawnej w Wielkiej Brytanii, namiary na adwokata lub doradcę prawnego wyszukasz na tutaj (link). Możesz również zwrócić się do najbliższego oddziału Citizen’s Advice Bureau (link tutaj), gdzie otrzymasz listę kancelarii prawnych w Twojej okolicy.

Korzystałam z następujących źródeł:

https://www.gov.uk/injunction-domestic-violence

http://childlawadvice.org.uk/tag/non-molestation-order/

https://www.wikivorce.com/divorce/DIY-Divorce-Resources/Law-and-procedure/How-to-Apply-aamp-Write-a-Statement-for-a-Non-Molestation-Order-Application.html

https://www.slatergordon.co.uk/media/388162/domestic-violence.pdf

Jeszcze jedna ważna sprawa

Powyższy wpis zawiera ogólne i zebrane z wielu źródeł informacje o tym, co to jest occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu po angielsku, i jak go dostać. Powyższy wpis ma tylko i wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi alternatywy dla porady prawnej, której może udzielić Ci tylko prawnik. Pamiętaj, że prawo Anglii i Walii ma kompleksowy charakter i mogło się zmienić od czasu napisania powyższego wpisu. Zawsze szukaj oficjalnej porady prawnej. Strona trzypolki.pl nie ponosi odpowiedzialności za  przydatność treści zawartych w powyższym wpisie.

Co to jest non-molestation order? Zakaz zbliżania się po angielsku.

W związku z licznymi zapytaniami, dziś garść informacji o „non-molestation order”, czyli angielskim zakazie zbliżania się dla osób, które mieszkają w Anglii i Walii oraz wszystkich zainteresowanych tym, jak działa zakaz zbliżania się w Anglii i Walii.

Co to jest non-molestation order?

Non-molestation order to sądowy zakaz zbliżania się, o który starać mogą się ofiary przemocy domowej mieszkające na terenie Anglii i Walii w sądach cywilnych, w celu ochrony swojego bezpieczeństwa, życia i zdrowia przed działaniami sprawcy (lub sprawców) przemocy domowej. Non-molestation order ma również na celu ochronę bezpieczeństwa dzieci, które doświadczają lub doświadczyły przemocy domowej. Przemoc domowa nie ogranicza się tylko do przemocy fizycznej. O non-molestation order starać mogą się osoby dotknięte również przemocą emocjonalną, słowną, seksualną, finansową, groźbami czy kontrolą ze strony sprawcy. O angielski zakaz zbliżania się mogą starać się również osoby, które nigdy nie zgłosiły przemocy domowej na policję.

Kto może starać się o non-molestation order?

O non-molestation order, czyli zakaz zbliżania się po angielsku, mogą wystąpić osoby określane w prawie jako tzw. associated persons, czyli osoby związane z sobą więzami rodzinnymi, związkiem lub posiadaniem dzieci. O non-molestation order może starać się:

  • Byli lub obecni małżonkowie lub osoby będące obecnie lub poprzednio w związku cywilnoprawny
  • Obecni narzeczeni lub osoby, które planują zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny
  • Byli narzeczeni lub osoby, które planowały zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny nie dawniej niż trzy lata temu, które mają na to dowód np. pierścionek zaręczynowy, zeznanie świadka zaręczyn itp.
  • “Chłopak”, “dziewczyna”, “partner” lub osoba, z którą jesteśmy w związku dłużej, niż 6 miesięcy
  • Rodzice, rodzeństwo lub inni bliscy krewni
  • Osoby, które są rodzicami, dziadkami lub opiekunami prawnymi dziecka lub wnuka
  • Osoby, których dziecko lub wnuk zostały adoptowane lub oczekują na adopcję mogą ubiegać się o non-molestation order przeciwko rodzicom adopcyjnym
  • Osoby, które z sobą mieszkały lub nadal mieszkają, ale nie są ze sobą w relacji pracownika i pracodawcy lub właściciela mieszkania i najemcy lub sublokatora.

Na jak długi okres czasu przyznawany jest non-molestation order?

Zwykle non-molestation order przyznawany jest na 6-12 miesięcy, jednak w niektórych przypadkach można otrzymać tzw. bezterminowy non-molestation order, czyli taki, o którego zniesienie sprawca przemocy domowej musi wnieść osobny wniosek. Oznacza to, że tak przyznany non-molestation order będzie ważny dopóki to nie nastąpi i dopóki sąd nie przychyli się do wniosku o jego zniesienie.

Czego może zakazać sprawcy przemocy non-molestation order?

Non-molestation order jest zwykle dostosowany do indywidualnej sytuacji osoby składającej wniosek o jego przyznanie. Zwykle non-molestation order, który jest zakazem sądowym, może zakazywać sprawcy przemocy domowej dokonywania następujących czynów wobec ofiary:

  • Używania przemocy lub grożenia przemocą
  • Używania przemocy lub grożenia przemocą wobec spokrewnionego dziecka
  • Zbliżania się na określoną odległość od miejsca zamieszkania lub pracy ofiary lub szkołu dziecka
  • Kontaktu bezpośredniego lub pośredniego wszelkiego rodzaju, chyba, że za pośrednictwem adwokata, jeśli np. kontakt musi kontynuować aby uzgodnić pory widzenia się z dzieckiem itp.
  • Nękania ofiary
  • Gróźb wobec ofiary

Na jakiej podstawie przyznawany jest  non-molestation order?

Sąd przyznaje zakazy non-molestation order, jeśli ofiara przedstawi dowód na przemoc domową w postaci pisemnego oświadczenia opisującego doznaną przemoc oraz jeśli sędzia uzna, że ofiara (lub dziecko) potrzebuje ochrony i że zakaz sądowy jest potrzebny, aby taką ochronę uzyskać. Decyzje sędzia podejmuje na podstawie tzw. balance of probabilities, czyli zasady prawdopodobieństwa. W przypadku angielskiego zakazu zbliżania się oznacza to, że jeśli prawdopodobieństwo, że przemoc nastąpiła jest większe od prawdopodobieństwa, że jej nie było, w oczach sądu przemoc miała miejsce.

Jakie są konsekwencje złamania non-molestation order?

Każde podejrzenie złamania zakazów zawartych w non-molestation order należy natychmiast zgłaszać na policję. Za złamanie angielskiego zakazu zbliżania grozi areszt, a w przypadku dalszego podjęcia sprawy przez sąd karny i uznania winy, sprawcy może grozić kara grzywny lub pozbawienia wolności do 5 lat.

Czy non-molestation order jest uznawany w innych krajach?

Tak, non-molestation order jest uznawany przez wszystkie kraje Unii Europejskiej od 11.01.2015.

Jak szybko można dostać non-molestation order?

W zasadzie zakaz zbliżania się non-molestation order można uzyskać bardzo szybko, czyli tego samego dnia, w którym złożymy wniosek, ponieważ można ubiegać się o niego na zasadzie tzw. ex-parte lub without notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy nie dostaje powiadomienia o naszym wniosku o non-molestation order i dowiaduje się o jego przyznaniu już po fakcie, kiedy otrzymuje non-molestation order z rąk naszego adwokata lub osoby dostarczającej nakazy sądowe. Zwykle wnioski o przyznanie non-molestation order uzasadnić można strachem przed dalszą przemocą ze strony sprawcy lub przed dalszym zastraszaniem ofiary w celu zniechęcenia jej do starania się o ochronę sądową.  

Co dalej?

Przyznając non-molestation order podczas pierwszego posiedzenia sądu, sędzia wyznaczy również datę tzw. return date, czyli drugiego posiedzenia sądowego, podczas którego sprawca przemocy otrzyma możliwość wyrażenia zgody lub sprzeciwu wobec przyznanego non-molestation order i przedstawienia “własnej wersji wydarzeń”. Sprawca może też żądać zniesienia non-molestation order lub twierdzić, że to jemu/jej własnie przysługuje ochrona. Przed drugim posiedzeniem sądu warto przygotować się psychicznie na to, że sprawca będzie zaprzeczał popełnienia jakiejkolwiek przemocy wobec nas lub wręcz oskarży nas o nieistniejącą przemoc.

Sąd może podjąć następujące decyzje:

  • Podtrzymać decyzję o przyznaniu non-molestation;
  • Znieść non-molestation order;
  • Podtrzymać decyzję o tymczasowym przyznaniu non-molestation order do czasu kolejnego, czyli trzeciego posiedzenia sądu i zażądać od obu stron obszerniejszych zeznań lub dodatkowych dowodów
  • Zastąpić zakaz non-molestation order jednostronną ugodą sądową, czyli tzw. undertaking, w której sprawca zobowiąże się do zachowania wobec ofiary na takich samych zasadach, jak nakazywał przyznany wcześniej non-molestation order;
  • Zastąpić zakaz non-molestation order dwustronną ugodą sądową, czyli tzw. cross-undertaking, w której sprawca i ofiara zobowiążą się do wzorowego zachowania wobec siebie;

Jaka jest różnica między non-molestation order i undertaking?

Różnica jest duża! Non-molestation order jest sądowym zakazem zbliżania się, za którego złamaniem sprawcy grozi areszt i kara pieniężna lub więzienie. Undertaking to po prostu obietnica dana sędziemu, za złamanie której w zasadzie nie ma konsekwencji, poza zgłoszeniem jej z powrotem do sędziego, który na kolejnym posiedzeniu sądu cywilnego musiałby zdecydować, czy sprawca powinien ponieść karę za obrazę majestatu sądu. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, policja nic nie może zrobić, jeśli zgłosimy złamanie undertaking, więc należy się dobrze zastanowić, czy warto się na nie zgadzać.

Jak starać się o non-molestation order?

Najłatwiejszą drogą do uzyskania non-molestation order jest zrobienie tego z pomocą adwokata. W zależności od naszych zarobków i tego, czy jesteśmy w stanie przedstawić dowód, że doświadczana przez nas przemoc domowa została zgłoszona np. policji, lekarzowi, pielęgniarce środowiskowej, opiece społecznej itp, możemy otrzymać tzw. Legal Aid, czyli darmową lub prawie darmową pomoc prawną, która pokryje koszty całego procesu sądowego, od przygotowania dokumentów i prawnej reprezentacji w sądzie cywilnym do doręczenia zakazu non-molestation order sprawcy.

Jak starać się o non-molestation order bez adwokata?

Zakaz zbliżania się non-molestation order można również uzyskać bez adwokata, jeśli zdecydujemy, że chcemy reprezentować się w sądzie. Informację o tym, jak dostać non-molestation order bez pomocy adwokata przedstawię w kolejnym wpisie już wkrótce.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje pomocowe znajdziesz tutaj (link).

Jeśli potrzebujesz porady prawnej w Wielkiej Brytanii, namiary na adwokata lub doradcę prawnego wyszukasz na tutaj (link). Możesz również zwrócić się do najbliższego oddziału Citizen’s Advice Bureau (link tutaj), gdzie otrzymasz listę kancelarii prawnych w Twojej okolicy.

Korzystałam z następujących źródeł:

https://www.gov.uk/injunction-domestic-violence

http://childlawadvice.org.uk/tag/non-molestation-order/

https://www.wikivorce.com/divorce/DIY-Divorce-Resources/Law-and-procedure/How-to-Apply-aamp-Write-a-Statement-for-a-Non-Molestation-Order-Application.html

https://www.slatergordon.co.uk/media/388162/domestic-violence.pdf

Jeszcze jedna ważna sprawa

Powyższy wpis zawiera ogólne i zebrane z wielu źródeł informacje o tym, co to jest non-molestation order, czyli zakaz zbliżania się po angielsku, i jak go dostać. Powyższy wpis ma tylko i wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi alternatywy dla porady prawnej, której może udzielić Ci tylko prawnik. Pamiętaj, że prawo Anglii i Walii ma kompleksowy charakter i mogło się zmienić od czasu napisania powyższego wpisu. Zawsze szukaj oficjalnej porady prawnej. Strona trzypolki.pl nie ponosi odpowiedzialności za  przydatność treści zawartych w powyższym wpisie.