Przemoc domowa i urazy mózgu

Uraz mózgu to nie tylko ryzyko zawodowe kaskaderów i bokserów. To również jeden z wielu poważnych problemów zdrowotnych, często dotykający osoby doświadczające przemocy fizycznej w związku.

Jaki rodzaj przemocy fizycznej może powodować urazy mózgu?

Uderzenia w głowę, szyję i twarz, potrząsanie i szarpanie, duszenie i topienie przez partnera, a także uderzenie głową o ścianę, podłogę, meble lub inną twardą powierzchnię przez osobę poszkodowaną przemocą to te rodzaje przemocy fizycznej, które mogą prowadzić do urazów mózgu u osoby doświadczającej przemocy. Duszenie jest szczególnie niebezpieczne dla zdrowia, zwłaszcza, gdy w jego wyniku tracimy przytomność lub mimowolnie oddamy mocz lub stolec. Oznacza to, że możemy być o krok od śmierci z powodu braku dostępu tlenu do mózgu. Duszenie prowadzące do utraty przytomności zwiększa również ryzyko śmierci w ciągu kolejnych 24 do 48 godzin z powodu udaru mózgu, zakrzepów lub udławienia się własnymi wymiocinami.

Jakie są najczęstsze objawy urazu mózgu u osób dotknętych przemocą fizyczną?

Najczęstszę objawy urazu mózgu u osób doświadczających przemocy fizycznej to bóle głowy, chroniczne zmęczenie, problemy z pamięcią i koncentracją, depresja i trudności w komunikacji z otoczeniem. Lista problemów zdrowotnych związanych z urazem mózgu jest jednak znacznie dłuższa i obejmuje również:

  • Problemy z uczeniem się i przyswajaniem nowych informacji
  • Obniżoną zdolność rozwiązywania problemów i myślenia abstrakcyjnego
  • Obniżoną zdolność myślenia perspektywicznego, planowania, ustanawiania celów i ich realizacji
  • Poczucie, że nie jesteśmy w stanie myśleć logicznie
  • Impulsywność i poczucie ogólnej dezorganizacji
  • Problemy z czytaniem, pisaniem i poprawną pisownią
  • Problemy z wysławianiem się – możemy mieć trudności ze znalezieniem właściwego słowa lub wypowiadaniem się w poprawny sposób
  • Problemy z kontrolą nad narządami mowy, np. językiem lub ustami
  • Trudności ze zrozumieniem pisanych lub mówionych treści
  • Problemy ze zrozumieniem i interpretacją języka mówionego i mowy ciała u innych
  • Brak motywacji i poczucia inicjatywy
  • Trudności w wyrażaniu prawidłowych emocji i nieodpowiednie reakcje – możemy np. śmiać się w odpowiedzi na poważny lub smutny temat, podnosić głos w miejscu, gdzie można mówić tylko szeptem itp.
  • Nagłe zmiany osobowości, temperamentu i zachowania
  • Wzmożona agresja lub stany lękowe
  • Nagły brak zahamowań
  • Nagłe poczucie smutku lub złości
  • Zmiany w sposobie wyrażania uczuć, np. poczucie braku emocji lub zwiększone odczuwanie emocji
  • Unikanie kontaktów z otoczeniem
  • Problemy ze snem
  • Wzmożona skłonność do irytacji i brak cierpliwości
  • Bóle głowy i szyi
  • Zaburzenia słuchu – utrata słuchu, szum lub dzwonienie w uszach
  • Nudności i wymioty
  • Zaburzenia wzroku – nieostre widzenie, widzenie podwójne, wrażliwość na bodźce wzrokowe, utrata wzroku
  • Problemy z równowagą i zawroty głowy
  • Zaburzenia węchu i smaku
  • Obniżenie koordynacji ruchowej
  • Problemy z utrzymaniem moczu lub kału
  • Wrażliwość na jaskrawe światło lub głośne, niespodziewane dźwięki
  • Ataki padaczki
  • Poczucie osłabienia lub utraty czucia w kończynach

Objawy urazu mózgu mogą wystąpić natychmiast po incydencie przemocy fizycznej lub w ciągu następnych kilku dni lub tygodni.

Dlaczego tak ważna jest jak najszybsza diagnoza i leczenie?

Po pierwsze, niezdiagnozowany i nieleczony uraz mózgu wiąże się z poważnymi konsekwencjami dla zdrowia osoby poszkodowanej przemocą.

Po drugie, osoby dotknięte przemocą domową mogą napotykać na swojej drodze dodatkowe bariery ze strony otoczenia właśnie z powodu braku prawidłowej diagnozy. Niezdiagnozowane, nieleczone i błędnie interpretowane objawy urazów mózgu u osób doświadczajączych przemocy domowej mogą prowadzić do negatywnych i dyskryminacyjnych postaw ze strony instytucji pomocowych, które osobę poszkodowaną mogą postrzegać jako agresywną, nieprzewidywalną, chaotyczną, skłonną do histerii i ogólnie trudną we współpracy lub wręcz współwinną przemocy. Błędna interpretacja objawów urazów mózgu lub brak wiedzy o ich związku z przemocą domową wśród przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości może również zdyskredytować osobę poszkodowaną przemocą jako niewiarygodnego świadka w sprawach karnych lub nieudolnego, nieporadnego rodzica w sądzie rodzinnym.

Po trzecie, bez szybkiej i prawidłowej diagnozy i rehabilitacji, problemy zdrowotne, spowodowane urazem mózgu u osoby doświadczającej przemocy domowej, mogą zwiększyć jej zależność od sprawcy przemocy domowej i stać się jedną z wielu barier, które powstrzymają osoby dotknięte przemocą od uwolnienia się z przemocowego związku.

Doświadczasz przemocy fizycznej ze strony partnera?

Poniżej znajdziesz kilka pytań, które pomogą ocenić, czy jesteś osobą narażoną na uraz mózgu, jeśli doświadczasz przemocy fizycznej w związku:

  • Czy kiedykolwiek doświadczyłaś/eś uderzenia w twarz lub głowę?
  • Czy kiedykolwiek zostałaś/eś popchnięta/ty i uderzyłaś/eś głową w ścianę, podłogę lub inną powierzchnię lub przedmiot?
  • Czy kiedykolwiek doświadczyłaś/eś potrząsania lub szarpania ze strony partnera?
  • Czy kiedykolwiek doświadczyłaś/eś duszenia lub topienia to tego stopnia, że trudno było Ci oddychać?
  • Czy kiedykolwiek straciłaś/eś w wyniku powyższych rodzajów przemocy przytomność?

Jeśli odpowiedziałaś/eś twierdząco na jedno lub więcej z powyższych pytań, pomyśl:

  • Czy masz problemy z koncentracją uwagi lub pamięcią?
  • Czy masz problemy z wykonywaniem codziennych czynności lub podejmowaniem decyzji?
  • Czy radzenie sobie ze stresem jest dla Ciebie trudniejsze, niż kiedyś?
  • Czy jesteś w stanie przeprowadzać do końca projekty i przedsięwzięcia lub cele, których się podejmujesz?
  • Czy słyszysz od osób najbliższych, że ostatnio nie jesteś sobą lub, że Twoje zachowanie bardzo sie zmieniło?
  • Czy Twój partner-przemocowiec mówi Ci, że zmieniłaś/eś się na gorsze w ostatnim czasie i używa tego jako usprawiedliwienia dla przemocy, której Cię poddaje?
  • Czy odczuwasz nagłe, niespodziewane zmiany nastroju, których nie jesteś w stanie zrozumieć?
  • Czy cierpisz na nudności, wymioty lub inne problemy ze zdrowiem fizycznym?
  • Czy masz zawroty głowy lub problemy z równowagą?
  • Czy doświadczasz nawracających bóli główy i chronicznego zmęczenia?
  • Czy cierpisz na zaburzenia wzroku, słuchu, węchu lub smaku?

Tak, jak w przypadku wszystkich innych problemów zdrowotnych, osoby doświadczające powyżej opisanych rodzajów przemocy fizycznej i objawów zdrowotnych powinny niezwłocznie poszukać porady lekarskiej.

Mam również nadzieję, że wiedza o urazach mózgu jako jednego ze skutków przemocy domowej, z czasem dotrze do jak największej ilości osób i instytucji, tak aby zarówno osoby dotknięte przemocą domową i zagrożone z jej powodu urazami mózgu, jaki i ich otoczenie potrafiły rozpoznać, kiedy należy szukać pomocy lekarskiej pod kątem prawidłowej diagnozy i jak najszybszego leczenia i rehabilitacji.

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje niosące pomoc znajdziesz tutaj.

Przeczytaj również o tym, jak pomagać osobom dotkniętym przemocą domową, aby nie zaszkodzić (kliknij tutaj) i jak rozpoznać, że bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej (kliknij tutaj).

O tym, dlaczego osoby dotknięte przemocą domową nie odchodzą, przeczytasz tutaj. 

Jeśli chcesz do mnie napisać, kliknij tutaj. 

Korzystałam z następujących źródeł:

http://www.newyorker.com/news/news-desk/the-unseen-victims-of-traumatic-brain-injury-from-domestic-violence

http://vawnet.org/sc/traumatic-brain-injury-and-domestic-violence-understanding-intersections

http://vawnet.org/sites/default/files/assets/files/2016-10/HELPSScreeningTool.pdf

https://www.brainline.org/article/breaking-silence-violence-cause-and-consequence-traumatic-brain-injury

Print Friendly, PDF & Email

Jak rozpoznać objawy przemocy domowej?

Czytelniku, idę o zakład, że znasz kogoś, kto w tym momencie doświadcza przemocy domowej, ale nie zdajesz sobie z tego sprawy. Dlaczego? To proste. Po pierwsze, oznaki przemocy domowej często nie są oczywiste i jednoznaczne. Po drugie, przemoc domowa to zwykle skrzętnie ukrywany problem. Po trzecie, wielu z nas nadal postrzega przemoc domową jako prywatną sprawę, a osoby jej doświadczające często spotykają się z niedowierzaniem, pogardą lub murem obojętności ze strony otoczenia.

 

Jak więc rozpoznać, że ktoś w naszym kręgu przyjaciół, znajomych lub rodziny może doświadczać przemocy domowej? Poniżej kilka sugestii: 

  • Strach. Osoba doświadczająca przemocy domowej może sprawiać wrażenie bycia w ciągłym strachu przed partnerem. Może objawiać się to niechęcią do podejmowania własnych decyzji, brakiem własnego zdania, unikaniem wszystkiego, co mogłoby zdenerwować partnera, nadmierną chęcią przypodobania się partnerowi itp.
  • Izolacja. Osoba poszkodowana przemocą domową może nagle utracić lub zacząć unikać kontaktu z osobami bliskimi i przyjaciółmi. Swobodna rozmowa telefoniczna lub spotkanie może stać się trudne lub wręcz niemożliwe z powodu ciągłej, tłamszącej obecność partnera w tle. Kontakty z osobą doświadczającą przemocy mogą zacząć wydawać nam się zdawkowe i powierzchowne. Zachowanie partnera przemocowca w naszej obecności może stać się tak problematyczne i krępujące, że sami zaczniemy unikać spotkań lub wizyt u osoby poszkodowanej przemocą. Możemy też wręcz usłyszeć od sprawcy, że nasza obecność nie jest mile widziana, bo mieszamy się w nie swoje sprawy i próbujemy “rozbić związek.”
  • Kontrola. Osoba doświadczająca przemocy domowej jest pod ciągłym nadzorem i kontrolą ze strony sprawcy przemocy. Może objawiać się to na przykład nieustającymi, “sprawdzającymi” telefonami i wiadomościami od partnera. Osoba dotknięta przemocą domową może też cały czas nerwowo sprawdzać telefon, nawet w sytuacji, w której nie wypada tego robić. Oznaką kontroli często może być również ograniczanie obecności w mediach społecznościowych lub np. wspólne z partnerem konto czy profil.
  • Krytyka. Partner przemocowiec często otwarcie lub w zawoalowany sposób krytykuje swoją ofiarę w obecności innych osób. Często taka krytyka może przybierać formę niewybrednych żartów, subtelnych docinków lub seksualnych sugestii.
  • Zazdrość. Osoba doświadczająca przemocy domowej jest często oskarżana o zdradę przez partnera przemocowca. Często w takie oskarżenia wplątywane są osoby trzecie, a przemocowiec chętnie przedstawia siebie jako ofiarę rzekomych zdrad czy wręcz osobę poszkodowaną rzekomą przemocą domową.
  • Zmiany. Osoba poszkodowana przemocą domową może nagle zmienić swoje zachowanie, wygląd, sposób bycia, ubiór czy podejście do używek. Często osoby doświadczające przemocy zaczynają cierpieć na depresję, co może objawiać się stanem ciągłego smutku, brakiem energii i radości życia, porzuceniem zainteresowań lub nauki, wycofaniem się z życia towarzyskiego itp. Przemoc domowa może sprawić, że osoba jej doświadczająca nagle z duszy towarzystwa stanie się przysłowiową “szarą myszką”, może też zmienić styl ubioru na konserwatywny lub nieodpowiedni do pory roku, np. gruby szal w lecie może ukrywać siniaki lub ślady duszenia. Osoby dotknięte przemocą domową mogą również zacząć nadużywać alkoholu, narkotyków lub lekarstw, aby poradzić sobie z sytuacją, w której się znalazły. W związku przemocowym osoby poszkodowane mogą również być zmuszane do używania środków odurzających przez sprawcę.
  • Obrażenia. Przemoc domowa może, ale nie musi oznaczać przemocy fizycznej. Często sprawca zastosuje przemoc fizyczną w taki sposób, że nie pozostawia ona widocznych obrażeń, które same w sobie są bardzo oczywistym i jednoznacznym objawem przemocy domowej. Zwracajmy więc uwagę na obrażenia, które mogą być przez osobę poszkodowaną maskowane ubiorem, makijażem lub okularami.
  • Wymówki. Ze strachu przed sprawcą, osoba dotknięta przemocą może brać na siebie odpowiedzialność za zachowanie sprawcy lub tłumaczyć, dlaczego przemoc, której doświadcza, jest usprawiedliwiona. Często też sposób, w jaki osoba doświadczająca przemocy tłumaczy obecność obrażeń, np. siniaków, zadrapań, złamań itp, może być zupełnie nielogiczny lub niewiarygodny. Możemy więc regularnie słyszeć, że bliska nam osoba nabawiła się siniaków i śladów duszenia na szyi, wpadając na szafę lub wchodząc po raz setny w drzwi.
  • Aluzje. Otworzenie się przed bliskimi i dojrzewanie do szukania pomocy jest często długotrwałym procesem, a osoba doświadczająca przemocy musi przezwyciężyć strach, wstyd, poczucie winy i odpowiedzialności za to, jak jej sytuacja może obciążyć bliskich. Dlatego też często osoby poszkodowane przemocą sygnalizują w zawoalowany sposób, że coś jest nie tak. Partner przemocowiec może więc być “porywczy”, “zestresowany” lub mieć “trudny charakter”. Czasami osoba pokrzywdzona może też napomknąć nam o doświadczanej ze strony partnera przemocy seksualnej, która też jest formą przemocy domowej.
  • Ogólniki. Ze strachu przed sprawcą przemocy, osoba jej doświadczająca może przestać przekazywać nam jakiekolwiek informacje o tym, jak układa jej się związek z partnerem. Możemy więc usłyszeć stwierdzenie, że “wszystko jest w porządku”, żądanie, aby się “nie wtrącać w nie swoje sprawy” lub pytanie, “o co nam w ogóle chodzi”. Często osoba dotknięta przemocą domową będzie w obecności partnera przemocowca jak ognia unikać rozmów o wszystkim, co może dotyczyć własnej przeszłości lub byłych partnerów. Zwykle prowadzi to bowiem do kolejnych zarzutów o zdradę lub krytyki ze strony sprawcy przemocy.

Co więc zrobić, jeśli mamy obawy, że bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej? Krótki poradnik dla rodziny i znajomych znajdziesz tutaj.

Polub nas na Facebooku tutaj.

Napisz do autorki tutaj.


Korzystałam z następujących źródeł:

http://elitedaily.com/women/seeing-social-butterflys-demise-domestic-abuse-beyond-black-eyes/1020109/

http://www.dvrcv.org.au/help-advice/guide-for-families-friends-and-neighbours

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Jak pomagać osobom dotkniętym przemocą domową?

Co zrobić, gdy bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej? Jak wspierać, aby nie zaszkodzić? Poniżej garść informacji dla rodziny i przyjaciół osób dotkniętych przemocą domową. 

  1. Pamiętaj o tym, jakie niebezpieczeństwo niesie z sobą przemoc domowa: trzy Polki tygodniowo giną w wyniku przemocy domowej. Upewnij się, że wsparcie, jakie chcesz udzielić osobie bliskiej dotkniętej przemocą domową nie pogorszy jej sytuacji i nie narazi ją na większe niebezpieczeństwo ze strony sprawcy. Pomyśl: czy to, jak wspierasz, pomaga, czy szkodzi?
  2. Zastanów się, co czuje osoba dotknięta przemocą domową – zwykle to strach, wstyd, poczucie winy odpowiedzialności za zachowanie sprawcy, brak nadziei na lepszą przyszłość, poczucie uzależnienia od sprawcy i bycia w sytuacji bez wyjścia.
  3. Pamiętaj, że osobie doświadczającej przemocy domowej zwykle bardzo trudno otworzyć się przed najbliższymi, dlatego warto zastanowić się, jak wyrazić nasze obawy o nią i zapytać o sytuację w bezpośredni, ale również delikatny i bezpieczny sposób.
  4. Nie oceniaj. Nie obwiniaj. Nie mów, że osoba poszkodowana i sprawca przemocy się siebie warci. Odpowiedzialność za przemoc domową leży tylko i wyłącznie po stronie sprawcy.
  5. Powiedz: Wierzę Ci. To nie Twoja wina. Nie jesteś sam/sama.
  6. Nie krytykuj decyzji osoby dotkniętej przemocą. Nie pytaj, kiedy odejdzie od sprawcy lub dlaczego wraca do przemocowego związku. Nie namawiaj do odejścia od sprawcy – pamiętaj, że zdecydowana większość ofiar morderstw na tle przemocy domowej ginie w ciągu 18 miesięcy po rozstaniu. Pamiętaj, że odejście od sprawcy jest decyzją, którą może podjąć tylko osoba doświadczająca przemocy.
  7. Nie zapominaj, że jednym z celów sprawcy przemocy domowej jest stopniowe odcięcie partnerki lub partnera od przyjaciół i rodziny. Postaraj się pozostać w bezpiecznym kontakcie i bądź źródłem moralnego wsparcia dla osoby będącej w przemocowym związku. Pamiętaj, że wychodzenie z sytuacji przemocy jest często długotrwałym procesem. Daj osobie bliskiej czas na bezpieczne podejmowanie decyzji. Nie naciskaj.
  8. Daj osobie dotkniętej przemocą numery telefonów zaufania (link tutaj), na które zadzwoni, kiedy będzie na to gotowa.
  9. Mediacja nie jest odpowiednim i bezpiecznym rozwiązaniem w przypadkach przemocy domowej. Pod żadnym pozorem nie staraj się negocjować ze sprawcą. Nie wchodź w rolę mediatora, bo możesz pogorszyć sytuację ofiary i narazić ją na większe ryzyko niebezpieczeństwa ze strony sprawcy przemocy.
  10. W razie niebezpieczeństwa, natychmiast zadzwoń na policję. Pamiętaj, interwencja policji może uratować życie osoby dotkniętej przemocą domową.

Źródło: http://www.refuge.org.uk/get-help-now/help-for-a-friend-or-family-member/

 

Print Friendly, PDF & Email

Co to jest non-molestation order? Zakaz zbliżania się po angielsku.

W związku z licznymi zapytaniami, dziś garść informacji o „non-molestation order”, czyli angielskim zakazie zbliżania się dla osób, które mieszkają w Anglii i Walii oraz wszystkich zainteresowanych tym, jak działa zakaz zbliżania się w Anglii i Walii.

Co to jest non-molestation order?

Non-molestation order to sądowy zakaz zbliżania się, o który starać mogą się ofiary przemocy domowej mieszkające na terenie Anglii i Walii w sądach cywilnych, w celu ochrony swojego bezpieczeństwa, życia i zdrowia przed działaniami sprawcy (lub sprawców) przemocy domowej. Non-molestation order ma również na celu ochronę bezpieczeństwa dzieci, które doświadczają lub doświadczyły przemocy domowej. Przemoc domowa nie ogranicza się tylko do przemocy fizycznej. O non-molestation order starać mogą się osoby dotknięte również przemocą emocjonalną, słowną, seksualną, finansową, groźbami czy kontrolą ze strony sprawcy. O angielski zakaz zbliżania się mogą starać się również osoby, które nigdy nie zgłosiły przemocy domowej na policję.

Kto może starać się o non-molestation order?

O non-molestation order, czyli zakaz zbliżania się po angielsku, mogą wystąpić osoby określane w prawie jako tzw. associated persons, czyli osoby związane z sobą więzami rodzinnymi, związkiem lub posiadaniem dzieci. O non-molestation order może starać się:

  • Byli lub obecni małżonkowie lub osoby będące obecnie lub poprzednio w związku cywilnoprawny
  • Obecni narzeczeni lub osoby, które planują zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny
  • Byli narzeczeni lub osoby, które planowały zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny nie dawniej niż trzy lata temu, które mają na to dowód np. pierścionek zaręczynowy, zeznanie świadka zaręczyn itp.
  • “Chłopak”, “dziewczyna”, “partner” lub osoba, z którą jesteśmy w związku dłużej, niż 6 miesięcy
  • Rodzice, rodzeństwo lub inni bliscy krewni
  • Osoby, które są rodzicami, dziadkami lub opiekunami prawnymi dziecka lub wnuka
  • Osoby, których dziecko lub wnuk zostały adoptowane lub oczekują na adopcję mogą ubiegać się o non-molestation order przeciwko rodzicom adopcyjnym
  • Osoby, które z sobą mieszkały lub nadal mieszkają, ale nie są ze sobą w relacji pracownika i pracodawcy lub właściciela mieszkania i najemcy lub sublokatora.

Na jak długi okres czasu przyznawany jest non-molestation order?

Zwykle non-molestation order przyznawany jest na 6-12 miesięcy, jednak w niektórych przypadkach można otrzymać tzw. bezterminowy non-molestation order, czyli taki, o którego zniesienie sprawca przemocy domowej musi wnieść osobny wniosek. Oznacza to, że tak przyznany non-molestation order będzie ważny dopóki to nie nastąpi i dopóki sąd nie przychyli się do wniosku o jego zniesienie.

Czego może zakazać sprawcy przemocy non-molestation order?

Non-molestation order jest zwykle dostosowany do indywidualnej sytuacji osoby składającej wniosek o jego przyznanie. Zwykle non-molestation order, który jest zakazem sądowym, może zakazywać sprawcy przemocy domowej dokonywania następujących czynów wobec ofiary:

  • Używania przemocy lub grożenia przemocą
  • Używania przemocy lub grożenia przemocą wobec spokrewnionego dziecka
  • Zbliżania się na określoną odległość od miejsca zamieszkania lub pracy ofiary lub szkołu dziecka
  • Kontaktu bezpośredniego lub pośredniego wszelkiego rodzaju, chyba, że za pośrednictwem adwokata, jeśli np. kontakt musi kontynuować aby uzgodnić pory widzenia się z dzieckiem itp.
  • Nękania ofiary
  • Gróźb wobec ofiary

Na jakiej podstawie przyznawany jest  non-molestation order?

Sąd przyznaje zakazy non-molestation order, jeśli ofiara przedstawi dowód na przemoc domową w postaci pisemnego oświadczenia opisującego doznaną przemoc oraz jeśli sędzia uzna, że ofiara (lub dziecko) potrzebuje ochrony i że zakaz sądowy jest potrzebny, aby taką ochronę uzyskać. Decyzje sędzia podejmuje na podstawie tzw. balance of probabilities, czyli zasady prawdopodobieństwa. W przypadku angielskiego zakazu zbliżania się oznacza to, że jeśli prawdopodobieństwo, że przemoc nastąpiła jest większe od prawdopodobieństwa, że jej nie było, w oczach sądu przemoc miała miejsce.

Jakie są konsekwencje złamania non-molestation order?

Każde podejrzenie złamania zakazów zawartych w non-molestation order należy natychmiast zgłaszać na policję. Za złamanie angielskiego zakazu zbliżania grozi areszt, a w przypadku dalszego podjęcia sprawy przez sąd karny i uznania winy, sprawcy może grozić kara grzywny lub pozbawienia wolności do 5 lat.

Czy non-molestation order jest uznawany w innych krajach?

Tak, non-molestation order jest uznawany przez wszystkie kraje Unii Europejskiej od 11.01.2015.

Jak szybko można dostać non-molestation order?

W zasadzie zakaz zbliżania się non-molestation order można uzyskać bardzo szybko, czyli tego samego dnia, w którym złożymy wniosek, ponieważ można ubiegać się o niego na zasadzie tzw. ex-parte lub without notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy nie dostaje powiadomienia o naszym wniosku o non-molestation order i dowiaduje się o jego przyznaniu już po fakcie, kiedy otrzymuje non-molestation order z rąk naszego adwokata lub osoby dostarczającej nakazy sądowe. Zwykle wnioski o przyznanie non-molestation order uzasadnić można strachem przed dalszą przemocą ze strony sprawcy lub przed dalszym zastraszaniem ofiary w celu zniechęcenia jej do starania się o ochronę sądową.  

Co dalej?

Przyznając non-molestation order podczas pierwszego posiedzenia sądu, sędzia wyznaczy również datę tzw. return date, czyli drugiego posiedzenia sądowego, podczas którego sprawca przemocy otrzyma możliwość wyrażenia zgody lub sprzeciwu wobec przyznanego non-molestation order i przedstawienia “własnej wersji wydarzeń”. Sprawca może też żądać zniesienia non-molestation order lub twierdzić, że to jemu/jej własnie przysługuje ochrona. Przed drugim posiedzeniem sądu warto przygotować się psychicznie na to, że sprawca będzie zaprzeczał popełnienia jakiejkolwiek przemocy wobec nas lub wręcz oskarży nas o nieistniejącą przemoc.

Sąd może podjąć następujące decyzje:

  • Podtrzymać decyzję o przyznaniu non-molestation;
  • Znieść non-molestation order;
  • Podtrzymać decyzję o tymczasowym przyznaniu non-molestation order do czasu kolejnego, czyli trzeciego posiedzenia sądu i zażądać od obu stron obszerniejszych zeznań lub dodatkowych dowodów
  • Zastąpić zakaz non-molestation order jednostronną ugodą sądową, czyli tzw. undertaking, w której sprawca zobowiąże się do zachowania wobec ofiary na takich samych zasadach, jak nakazywał przyznany wcześniej non-molestation order;
  • Zastąpić zakaz non-molestation order dwustronną ugodą sądową, czyli tzw. cross-undertaking, w której sprawca i ofiara zobowiążą się do wzorowego zachowania wobec siebie;

Jaka jest różnica między non-molestation order i undertaking?

Różnica jest duża! Non-molestation order jest sądowym zakazem zbliżania się, za którego złamaniem sprawcy grozi areszt i kara pieniężna lub więzienie. Undertaking to po prostu obietnica dana sędziemu, za złamanie której w zasadzie nie ma konsekwencji, poza zgłoszeniem jej z powrotem do sędziego, który na kolejnym posiedzeniu sądu cywilnego musiałby zdecydować, czy sprawca powinien ponieść karę za obrazę majestatu sądu. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, policja nic nie może zrobić, jeśli zgłosimy złamanie undertaking, więc należy się dobrze zastanowić, czy warto się na nie zgadzać.

Jak starać się o non-molestation order?

Najłatwiejszą drogą do uzyskania non-molestation order jest zrobienie tego z pomocą adwokata. W zależności od naszych zarobków i tego, czy jesteśmy w stanie przedstawić dowód, że doświadczana przez nas przemoc domowa została zgłoszona np. policji, lekarzowi, pielęgniarce środowiskowej, opiece społecznej itp, możemy otrzymać tzw. Legal Aid, czyli darmową lub prawie darmową pomoc prawną, która pokryje koszty całego procesu sądowego, od przygotowania dokumentów i prawnej reprezentacji w sądzie cywilnym do doręczenia zakazu non-molestation order sprawcy.

Jak starać się o non-molestation order bez adwokata?

Zakaz zbliżania się non-molestation order można również uzyskać bez adwokata, jeśli zdecydujemy, że chcemy reprezentować się w sądzie. Informację o tym, jak dostać non-molestation order bez pomocy adwokata przedstawię w kolejnym wpisie już wkrótce.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje pomocowe znajdziesz tutaj (link).

Jeśli potrzebujesz porady prawnej w Wielkiej Brytanii, namiary na adwokata lub doradcę prawnego wyszukasz na tutaj (link). Możesz również zwrócić się do najbliższego oddziału Citizen’s Advice Bureau (link tutaj), gdzie otrzymasz listę kancelarii prawnych w Twojej okolicy.

Korzystałam z następujących źródeł:

https://www.gov.uk/injunction-domestic-violence

http://childlawadvice.org.uk/tag/non-molestation-order/

https://www.wikivorce.com/divorce/DIY-Divorce-Resources/Law-and-procedure/How-to-Apply-aamp-Write-a-Statement-for-a-Non-Molestation-Order-Application.html

https://www.slatergordon.co.uk/media/388162/domestic-violence.pdf

Jeszcze jedna ważna sprawa

Powyższy wpis zawiera ogólne i zebrane z wielu źródeł informacje o tym, co to jest non-molestation order, czyli zakaz zbliżania się po angielsku, i jak go dostać. Powyższy wpis ma tylko i wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi alternatywy dla porady prawnej, której może udzielić Ci tylko prawnik. Pamiętaj, że prawo Anglii i Walii ma kompleksowy charakter i mogło się zmienić od czasu napisania powyższego wpisu. Zawsze szukaj oficjalnej porady prawnej. Strona trzypolki.pl nie ponosi odpowiedzialności za  przydatność treści zawartych w powyższym wpisie.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Niebezpieczne Związki, czyli kiedy przemoc domowa może skończyć się zabójstwem osoby poszkodowanej?

Statystyki sugerują, że aż do miliona kobiet w Polsce rocznie dotyka przemoc domowa i seksualna. Tak, jak w wielu innych krajach, ta liczba to zapewne wierzchołek góry lodowej. Trzy Polki tygodniowo tracą życie z powodu przemocy domowej. Jak przewidzieć, kto może być następny i jak rozpoznać osobę, której grozi śmierć z rąk partnera przemocowca?

Brytyjska kryminolog Laura Richards opracowała listę czynników wysokiego ryzyka utraty życia przez osobę dotkniętą przemocą domową – oto one:

  1. Strach o własne bezpieczeństwo i poczucie zagrożenia życia. Osoba dotknięta przemocą domową potrafi najlepiej ocenić, jakie niebezpieczeństwo stanowi wobec niej partner przemocowiec. Jeśli osoba dotknięta przemocą domową czuje, że jej życie i zdrowie jest w niebezpieczeństwie, jest to znak, że prawdopodobnie tak jest. Jeśli wspieramy osobę, która mówi nam, jak bardzo się boi partnera, musimy potraktować to bardzo poważnie
  2. Rozstanie. Ryzyko morderstwa z rąk partnera przemocowca jest najwyższe do 18 miesięcy po rozstaniu lub próbie zakończenia związku przez osobę doświadczającą w nim przemocy.
  3. Ciąża lub małe dziecko do 18 miesiąca życia. Ciąża i okres do 18 miesięcy po porodzie to okres wysokiego ryzyka dla kobiet dotkniętych przemocą domową. Statystyki brytyjskie sugerują, że przemoc fizyczna często może wystąpić się pogorszyć się właśnie w okresie ciąży. Przemoc domowa w okresie ciąży i po porodzie jest również źródłem niebezpieczeństwa dla dziecka.
  4. Eskalacja przemocy. Jeśli do przemocy domowej dochodzi coraz częściej lub staje się ona coraz gorsza, np. przechodzi ze słownej w fizyczną lub osoba jej doświadczająca doznaje coraz poważniejszych obrażeń, ryzyko morderstwa z rąk partnera przemocowca wzrasta.
  5. Odizolowanie osoby doświadczającej przemocy. Partner przemocowiec zrobi wszystko, aby odizolować partnera lub partnerkę od osób najbliższych i źródeł wsparcia, często wykorzystując jej wiek, status społeczny, wiarygodność w oczach innych, niepełnosprawność, orientację seksualną itp.
  6. Stalking, czyli uporczywe prześladowanie. Partnerzy przemocowcy, którzy stalkują partnerów lub partnerki, są najbardziej niebezpieczną grupą byłych partnerów, a ich ofiary narażone na wysokie ryzyko zabójstwa i usiłowanego zabójstwa.
  7. Przemoc seksualna. Osoby, które doświadczają przemocy seksualnej w związku z partnerem przemocowcem są narażona na statystycznie wyższe ryzyko ciężkich obrażeń i utraty życia w wyniku przemocy domowej. Często wskazuje się również na związek pomiędzy przemocą seksualną w związku a gwałtami na przypadkowych kobietach – brytyjskie statystyki wskazują, że seryjni gwałciciele kobiet zwykle byli również sprawcami przemocy domowej we własnych związkach.
  8. Próby uduszenia, dławienia lub topienia partnerki.
  9. Groźby śmierci wobec partnerki, dzieci lub osób trzecich. Grożenie śmiercią jest niezwykle skutecznym sposobem na zatrzymanie partnerki w związku i zarazem czynnikiem wysokiego ryzyka morderstwa, który należy potraktować bardzo poważnie.
  10. Użycie broni lub przedmiotów jako broni. Partnerzy przemocowcy, którzy używają wobec partnerki broni (palnej, noża, kija bejsbolowego itp) lub przedmiotów jako broni (np. Rzucanie w partnerkę pilotem, telefonem komórkowym, bicie partnerki kijem od szczotki itp.) stanowią statystycznie wyższe ryzyko niebezpieczeństwa wobec partnerki.
  11. Obsesyjna zazdrość i kontrolowanie partnerki. Obsesyjna zazdrość wobec partnerki i próby przejęcia kompletnej kontroli nad wszystkimi aspektami jej życia oraz próby manipulacji osób trzecich mających kontakt z partnerką (rodzina, pracownicy socjalni, policjanci) to czynnik wysokiego ryzyka, który pozwala na przewidzenie morderstwa w sposób bardziej pewny niż np. historia przemocy fizycznej wobec partnerki. Często obsesyjna zazdrość, kontrola i manipulacja są bagatelizowane przez osoby stykające się z ofiarą przemocy domowej. Nie ma nic bardziej błędnego. Partnerzy przemocowcy, którzy obsesyjnie kontrolują partnerkę, są bardzo niebezpieczni i często zabijają w ostatecznym akcie kontroli i dominacji nad partnerką.
  12. Znęcanie się nad dziećmi.
  13. Znęcanie się nad zwierzętami.
  14. Nadużywanie alkoholu, narkotyków i innych substancji (np. sterydów) oraz problemy ze zdrowiem psychicznym u sprawcy przemocy.
  15. Groźby samobójcze. Partner przemocowiec grożący partnerce samobójstwem, szczególnie w kontekście próby rozstania, powinien być traktowany jak przysłowiowa bomba zegarowa. Przemocowcy, którzy grożą lub dokonują próby samobójstwa stanowią dla wysokie niebezpieczeństwo dla życia partnerki.

Więcej informacji o Laurze Richards i jej działalności znajdziesz tutaj i tutaj w języku angielskim. W kolejnych postach napiszę o tym, jak w brytyjskim systemie przeciwdziałania przemocy domowej ocenia się ryzyko w sytuacjach przemocy domowej, a szczególnie wysokie ryzyko zabójstwa partnerki przez sprawcę przemocy domowej. Napiszę też o dobrych praktykach w tej dziedzinie – być może w przyszłości będzie można przenieść je na grunt polski?

Jeszcze jedna ważna sprawa

Im więcej z powyższych zachowań ma miejsce, szczególnie w kontekście rozstania lub ciąży, tym wyższe prawdopodobieństwo śmierci ofiary z rąk sprawcy przemocy domowej. Jeśli czytasz to i doświadczasz przemocy ze strony obecnego lub byłego partnera, proszę, ocal swoje życie i zdrowie i skontaktuj się z organizacją wspierającą ofiary przemocy. Namiary tutaj.

 

 

Print Friendly, PDF & Email