Co to jest occupation order? Nakaz opuszczenia lokalu przez sprawcę przemocy domowej po angielsku

(Zobacz najpierw: artykuł o angielskim zakazie zbliżania się dla sprawców przemocy domowej)

Co to jest occupation order?

Occupation order to sądowy nakaz opuszczenia lokalu, o który starać mogą się ofiary przemocy domowej mieszkające na terenie Anglii i Walii w sądach cywilnych, w celu ochrony swojego bezpieczeństwa, życia i zdrowia przed działaniami sprawcy (lub sprawców) przemocy domowej. Przemoc domowa nie ogranicza się tylko do przemocy fizycznej. O occupation order starać mogą się osoby dotknięte również przemocą emocjonalną, słowną, seksualną, finansową, groźbami czy kontrolą ze strony sprawcy. O angielski nakaz opuszczenia lokalu się mogą starać się również osoby, które nigdy nie zgłosiły przemocy domowej na policję. Nakaz opuszczenia lokalu, czyli occupation order, przyznawany jest w sytuacjach, gdy mieszkamy jeszcze ze sprawcą przemocy domowej lub po opuszczeniu przez nas miejsca zamieszkania, aby umożliwić nam bezpieczny powrót i bezpieczeństwo po przymusowej wyprowadzce sprawcy.

Kto może starać się o occupation order?

O occupation order mogą wystąpić osoby określane w prawie jako tzw. associated persons, czyli osoby związane z sobą więzami rodzinnymi, związkiem lub posiadaniem dzieci. O occupation order mogą starać się:

  • Byli lub obecni małżonkowie lub osoby będące obecnie lub poprzednio w związku cywilnoprawny
  • Obecni narzeczeni lub osoby, które planują zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny
  • Byli narzeczeni lub osoby, które planowały zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny nie dawniej niż trzy lata temu, które mają na to dowód np. pierścionek zaręczynowy, zeznanie świadka zaręczyn itp.
  • “Chłopak”, “dziewczyna”, “partner” lub osoba, z którą jesteśmy w związku dłużej, niż 6 miesięcy
  • Rodzice, rodzeństwo lub inni bliscy krewni
  • Osoby, które są rodzicami, dziadkami lub opiekunami prawnymi dziecka lub wnuka
  • Osoby, których dziecko lub wnuk zostały adoptowane lub oczekują na adopcję mogą ubiegać się o occupation order przeciwko rodzicom adopcyjnym
  • Osoby, które z sobą mieszkały lub nadal mieszkają, ale nie są ze sobą w relacji pracownika i pracodawcy lub właściciela mieszkania i najemcy lub sublokatora.

Co może nakazać sprawcy przemocy occupation order?

Occupation order jest zwykle dostosowany do indywidualnej sytuacji osoby składającej wniosek o jego przyznanie. Zwykle occupation order, który jest nakazem sądowym, może zawierać następujące zalecenia:

  • Wyprowadzka sprawcy przemocy domowej i zakaz zbliżania się do lokalu;
  • Odebranie lub ograniczenie praw sprawcy przemocy domowej w odniesieniu do do lokalu
  • Sąd może również zdecydować, kto i kiedy ma prawo dostępu i używania określonych części lokalu

Sąd może również przyznać dodatkowy nakaz, który wyjaśni i ureguluje dodatkowe kwestie związane z użytkowaniem lokalu, np:

  • Kto będzie płacił kredyt lub czynsz i inne opłaty
  • Kto będzie odpowiedzialny za naprawy i utrzymanie lokalu w dobrym stanie
  • Kto ma prawo do użytkowania mebli i sprzętów gospodarstwa domowego
  • Kto bedzie odpowiedzialny za naprawę mebli i sprzętów gospodarstwa domowego

Na jak długi okres czasu przyznawany jest occupation order?

Zwykle occupation order przyznawany jest na okres do 6 miesięcy, jednak w niektórych przypadkach można otrzymać tzw. bezterminowy occupation order, który do którego sąd zwykle powraca co 6-12 miesięcy, aby zdecydować, czy nakaz wyprowadzki powinien nadal obowiązywać.

Na jakiej podstawie przyznawany jest  occupation order?

Sąd przyznaje nakaz opuszczenia lokalu, jeśli ofiara przedstawi dowód na przemoc domową w postaci pisemnego oświadczenia opisującego doznaną przemoc oraz jeśli sędzia uzna, że ofiara (lub dziecko) potrzebuje ochrony i że nakaz sądowy jest potrzebny, aby taką ochronę uzyskać. Decyzje sędzia podejmuje na podstawie tzw. balance of probabilities, czyli zasady prawdopodobieństwa. W przypadku angielskiego nakazu się oznacza to, że jeśli prawdopodobieństwo, że przemoc nastąpiła jest większe od prawdopodobieństwa, że jej nie było, w oczach sądu przemoc miała miejsce.

Jakie są konsekwencje złamania occupation order?

W przeciwieństwie do angielskiego zakazu zbliżania się, angielski nakaz opuszczenia lokalu może, ale nie musi prowadzić do natychmiastowego aresztowania sprawcy przez policję. To sąd decyduje, czy occupation order ma zawierać tzw. power of arrest, czyli postanowienie, że za każde złamanie nakazu opuszczenia lokalu będzie grozić sprawcy areszt. Jeśli sąd takiej decyzji nie podejmie, osoba, na której korzyść przyznano occupation order, musi wnieść do sądu osobny wniosek o ukaranie sprawcy za obrazę majestatu sądu. Jest to skomplikowany proces, ale w praktyce w większości przypadków sądy przyznają nakaz opuszczenia lokalu razem z zakazem zbliżania się non-molestation order (link tutaj), za których złamanie grozi areszt i dalsze konsekwencje prawne.

Każde podejrzenie złamania postanowień zawartych w angielskim zakazie zbliżania się non-molestation order należy natychmiast zgłaszać na policję. Za złamanie angielskiego zakazu zbliżania grozi areszt, a w przypadku dalszego podjęcia sprawy przez sąd karny i uznania winy, sprawcy może grozić kara grzywny lub pozbawienia wolności do 5 lat.

Czy occupation order jest uznawany w innych krajach?

Tak, occupation order, tak jak non-molestation order, jest uznawany przez wszystkie kraje Unii Europejskiej od 11.01.2015.

Jak szybko można dostać occupation order?

W tej kwestii occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu, różni się od non-molestation order, czyli zakazu zbliżania się.

Dla przypomnienia, zakaz non-molestation order można uzyskać bardzo szybko, czyli tego samego dnia, w którym złożymy wniosek, ponieważ można ubiegać się o niego na zasadzie tzw. ex-parte lub without notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy nie dostaje powiadomienia o naszym wniosku o non-molestation order i dowiaduje się o jego przyznaniu już po fakcie, kiedy otrzymuje non-molestation order z rąk naszego adwokata lub osoby dostarczającej nakazy sądowe. Zwykle wnioski o przyznanie non-molestation order uzasadnić można strachem przed dalszą przemocą ze strony sprawcy lub przed dalszym zastraszaniem ofiary w celu zniechęcenia jej do starania się o ochronę sądową.  

Wnioski o occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu, są bardzo rzadko przyjmowane na powyższych zasadach. Sądy rozpatrują wnioski o occupation order na zasadzie tzw. on notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy domowej otrzymuje powiadomienie o wniosku i wezwanie na pierwszą rozprawę, na której sąd może podjąć decyzję o przyznaniu nakazu opuszczenia lokalu.

Większość ofiar przemocy domowej zwykle składa wniosek zarówno o zakaz zbliżania się, jak i nakaz opuszczenia lokalu. W praktyce sądy zwykle przyznają non-molestation order natychmiast, na zasadzie without notice i wyznaczają datę osobnej rozprawy odnośnie occupation order na zasadzie on notice.  

Co dalej?

Przyznając nakaz opuszczenia lokalu podczas pierwszego posiedzenia sądu, sędzia wyznaczy również datę tzw. return date, czyli drugiego posiedzenia sądowego, podczas którego sprawca przemocy otrzyma możliwość wyrażenia zgody lub sprzeciwu wobec przyznanego occupation order i przedstawienia “własnej wersji wydarzeń”. Sprawca może też żądać zniesienia occupation order lub twierdzić, że to jemu/jej własnie przysługuje ochrona. Przed drugim posiedzeniem sądu warto przygotować się psychicznie na to, że sprawca będzie zaprzeczał popełnienia jakiejkolwiek przemocy wobec nas lub wręcz oskarży nas o nieistniejącą przemoc.

Sędzia może podjąć następujące decyzje:

  • Przyznać lub podtrzymać nakaz opuszczenia lokalu;
  • Znieść lub nie przyznać nakazu opuszczenia lokalu;
  • Podtrzymać decyzję o tymczasowym przyznaniu occupation order do czasu kolejnego, czyli trzeciego posiedzenia sądu i zażądać od obu stron obszerniejszych zeznań lub dodatkowych dowodów
  • Zastąpić nakaz occupation order order jednostronną ugodą sądową, czyli tzw. undertaking, w której sprawca zobowiąże się do zachowania wobec ofiary na takich samych zasadach, jak nakazywał przyznany wcześniej occupation order;
  • Zastąpić zakaz occupation order dwustronną ugodą sądową, czyli tzw. cross-undertaking, w której sprawca i ofiara zobowiążą się do wzorowego zachowania wobec siebie;

Jaka jest różnica między occupation order i undertaking?

Różnica jest duża! Occupation order jest nakazem sądowym, za którego złamaniem sprawcy może grozić areszt i dalsze konsekwencje prawne. Undertaking to po prostu obietnica dana sędziemu, za złamanie której w zasadzie nie ma konsekwencji, poza zgłoszeniem jej z powrotem do sędziego, który na kolejnym posiedzeniu sądu cywilnego musiałby zdecydować, czy sprawca powinien ponieść karę za obrazę majestatu sądu. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, policja nic nie może zrobić, jeśli zgłosimy złamanie undertaking, więc należy się dobrze zastanowić, czy warto się na nie zgadzać.

Jak starać się o occupation order?

Najłatwiejszą drogą do uzyskania occupation order jest zrobienie tego z pomocą adwokata. W zależności od naszych zarobków i tego, czy jesteśmy w stanie przedstawić dowód, że doświadczana przez nas przemoc domowa została zgłoszona np. policji, lekarzowi, pielęgniarce środowiskowej, opiece społecznej itp, możemy otrzymać tzw. Legal Aid, czyli darmową lub prawie darmową pomoc prawną, która pokryje koszty całego procesu sądowego, od przygotowania dokumentów i prawnej reprezentacji w sądzie cywilnym do doręczenia nakazu occupation order sprawcy.

Jak starać się o occupation order bez adwokata?

Nakaz opuszczenia lokalu occupation order można również uzyskać bez adwokata, jeśli zdecydujemy, że chcemy reprezentować się w sądzie. Informację o tym, jak dostać occupation order bez pomocy adwokata przedstawię w kolejnym wpisie już wkrótce.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje pomocowe znajdziesz tutaj (link).

Jeśli potrzebujesz porady prawnej w Wielkiej Brytanii, namiary na adwokata lub doradcę prawnego wyszukasz na tutaj (link). Możesz również zwrócić się do najbliższego oddziału Citizen’s Advice Bureau (link tutaj), gdzie otrzymasz listę kancelarii prawnych w Twojej okolicy.

Korzystałam z następujących źródeł:

https://www.gov.uk/injunction-domestic-violence

http://childlawadvice.org.uk/tag/non-molestation-order/

https://www.wikivorce.com/divorce/DIY-Divorce-Resources/Law-and-procedure/How-to-Apply-aamp-Write-a-Statement-for-a-Non-Molestation-Order-Application.html

https://www.slatergordon.co.uk/media/388162/domestic-violence.pdf

Jeszcze jedna ważna sprawa

Powyższy wpis zawiera ogólne i zebrane z wielu źródeł informacje o tym, co to jest occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu po angielsku, i jak go dostać. Powyższy wpis ma tylko i wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi alternatywy dla porady prawnej, której może udzielić Ci tylko prawnik. Pamiętaj, że prawo Anglii i Walii ma kompleksowy charakter i mogło się zmienić od czasu napisania powyższego wpisu. Zawsze szukaj oficjalnej porady prawnej. Strona trzypolki.pl nie ponosi odpowiedzialności za  przydatność treści zawartych w powyższym wpisie.

Co to jest non-molestation order? Zakaz zbliżania się po angielsku.

W związku z licznymi zapytaniami, dziś garść informacji o „non-molestation order”, czyli angielskim zakazie zbliżania się dla osób, które mieszkają w Anglii i Walii oraz wszystkich zainteresowanych tym, jak działa zakaz zbliżania się w Anglii i Walii.

Co to jest non-molestation order?

Non-molestation order to sądowy zakaz zbliżania się, o który starać mogą się ofiary przemocy domowej mieszkające na terenie Anglii i Walii w sądach cywilnych, w celu ochrony swojego bezpieczeństwa, życia i zdrowia przed działaniami sprawcy (lub sprawców) przemocy domowej. Non-molestation order ma również na celu ochronę bezpieczeństwa dzieci, które doświadczają lub doświadczyły przemocy domowej. Przemoc domowa nie ogranicza się tylko do przemocy fizycznej. O non-molestation order starać mogą się osoby dotknięte również przemocą emocjonalną, słowną, seksualną, finansową, groźbami czy kontrolą ze strony sprawcy. O angielski zakaz zbliżania się mogą starać się również osoby, które nigdy nie zgłosiły przemocy domowej na policję.

Kto może starać się o non-molestation order?

O non-molestation order, czyli zakaz zbliżania się po angielsku, mogą wystąpić osoby określane w prawie jako tzw. associated persons, czyli osoby związane z sobą więzami rodzinnymi, związkiem lub posiadaniem dzieci. O non-molestation order może starać się:

  • Byli lub obecni małżonkowie lub osoby będące obecnie lub poprzednio w związku cywilnoprawny
  • Obecni narzeczeni lub osoby, które planują zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny
  • Byli narzeczeni lub osoby, które planowały zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny nie dawniej niż trzy lata temu, które mają na to dowód np. pierścionek zaręczynowy, zeznanie świadka zaręczyn itp.
  • “Chłopak”, “dziewczyna”, “partner” lub osoba, z którą jesteśmy w związku dłużej, niż 6 miesięcy
  • Rodzice, rodzeństwo lub inni bliscy krewni
  • Osoby, które są rodzicami, dziadkami lub opiekunami prawnymi dziecka lub wnuka
  • Osoby, których dziecko lub wnuk zostały adoptowane lub oczekują na adopcję mogą ubiegać się o non-molestation order przeciwko rodzicom adopcyjnym
  • Osoby, które z sobą mieszkały lub nadal mieszkają, ale nie są ze sobą w relacji pracownika i pracodawcy lub właściciela mieszkania i najemcy lub sublokatora.

Na jak długi okres czasu przyznawany jest non-molestation order?

Zwykle non-molestation order przyznawany jest na 6-12 miesięcy, jednak w niektórych przypadkach można otrzymać tzw. bezterminowy non-molestation order, czyli taki, o którego zniesienie sprawca przemocy domowej musi wnieść osobny wniosek. Oznacza to, że tak przyznany non-molestation order będzie ważny dopóki to nie nastąpi i dopóki sąd nie przychyli się do wniosku o jego zniesienie.

Czego może zakazać sprawcy przemocy non-molestation order?

Non-molestation order jest zwykle dostosowany do indywidualnej sytuacji osoby składającej wniosek o jego przyznanie. Zwykle non-molestation order, który jest zakazem sądowym, może zakazywać sprawcy przemocy domowej dokonywania następujących czynów wobec ofiary:

  • Używania przemocy lub grożenia przemocą
  • Używania przemocy lub grożenia przemocą wobec spokrewnionego dziecka
  • Zbliżania się na określoną odległość od miejsca zamieszkania lub pracy ofiary lub szkołu dziecka
  • Kontaktu bezpośredniego lub pośredniego wszelkiego rodzaju, chyba, że za pośrednictwem adwokata, jeśli np. kontakt musi kontynuować aby uzgodnić pory widzenia się z dzieckiem itp.
  • Nękania ofiary
  • Gróźb wobec ofiary

Na jakiej podstawie przyznawany jest  non-molestation order?

Sąd przyznaje zakazy non-molestation order, jeśli ofiara przedstawi dowód na przemoc domową w postaci pisemnego oświadczenia opisującego doznaną przemoc oraz jeśli sędzia uzna, że ofiara (lub dziecko) potrzebuje ochrony i że zakaz sądowy jest potrzebny, aby taką ochronę uzyskać. Decyzje sędzia podejmuje na podstawie tzw. balance of probabilities, czyli zasady prawdopodobieństwa. W przypadku angielskiego zakazu zbliżania się oznacza to, że jeśli prawdopodobieństwo, że przemoc nastąpiła jest większe od prawdopodobieństwa, że jej nie było, w oczach sądu przemoc miała miejsce.

Jakie są konsekwencje złamania non-molestation order?

Każde podejrzenie złamania zakazów zawartych w non-molestation order należy natychmiast zgłaszać na policję. Za złamanie angielskiego zakazu zbliżania grozi areszt, a w przypadku dalszego podjęcia sprawy przez sąd karny i uznania winy, sprawcy może grozić kara grzywny lub pozbawienia wolności do 5 lat.

Czy non-molestation order jest uznawany w innych krajach?

Tak, non-molestation order jest uznawany przez wszystkie kraje Unii Europejskiej od 11.01.2015.

Jak szybko można dostać non-molestation order?

W zasadzie zakaz zbliżania się non-molestation order można uzyskać bardzo szybko, czyli tego samego dnia, w którym złożymy wniosek, ponieważ można ubiegać się o niego na zasadzie tzw. ex-parte lub without notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy nie dostaje powiadomienia o naszym wniosku o non-molestation order i dowiaduje się o jego przyznaniu już po fakcie, kiedy otrzymuje non-molestation order z rąk naszego adwokata lub osoby dostarczającej nakazy sądowe. Zwykle wnioski o przyznanie non-molestation order uzasadnić można strachem przed dalszą przemocą ze strony sprawcy lub przed dalszym zastraszaniem ofiary w celu zniechęcenia jej do starania się o ochronę sądową.  

Co dalej?

Przyznając non-molestation order podczas pierwszego posiedzenia sądu, sędzia wyznaczy również datę tzw. return date, czyli drugiego posiedzenia sądowego, podczas którego sprawca przemocy otrzyma możliwość wyrażenia zgody lub sprzeciwu wobec przyznanego non-molestation order i przedstawienia “własnej wersji wydarzeń”. Sprawca może też żądać zniesienia non-molestation order lub twierdzić, że to jemu/jej własnie przysługuje ochrona. Przed drugim posiedzeniem sądu warto przygotować się psychicznie na to, że sprawca będzie zaprzeczał popełnienia jakiejkolwiek przemocy wobec nas lub wręcz oskarży nas o nieistniejącą przemoc.

Sąd może podjąć następujące decyzje:

  • Podtrzymać decyzję o przyznaniu non-molestation;
  • Znieść non-molestation order;
  • Podtrzymać decyzję o tymczasowym przyznaniu non-molestation order do czasu kolejnego, czyli trzeciego posiedzenia sądu i zażądać od obu stron obszerniejszych zeznań lub dodatkowych dowodów
  • Zastąpić zakaz non-molestation order jednostronną ugodą sądową, czyli tzw. undertaking, w której sprawca zobowiąże się do zachowania wobec ofiary na takich samych zasadach, jak nakazywał przyznany wcześniej non-molestation order;
  • Zastąpić zakaz non-molestation order dwustronną ugodą sądową, czyli tzw. cross-undertaking, w której sprawca i ofiara zobowiążą się do wzorowego zachowania wobec siebie;

Jaka jest różnica między non-molestation order i undertaking?

Różnica jest duża! Non-molestation order jest sądowym zakazem zbliżania się, za którego złamaniem sprawcy grozi areszt i kara pieniężna lub więzienie. Undertaking to po prostu obietnica dana sędziemu, za złamanie której w zasadzie nie ma konsekwencji, poza zgłoszeniem jej z powrotem do sędziego, który na kolejnym posiedzeniu sądu cywilnego musiałby zdecydować, czy sprawca powinien ponieść karę za obrazę majestatu sądu. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, policja nic nie może zrobić, jeśli zgłosimy złamanie undertaking, więc należy się dobrze zastanowić, czy warto się na nie zgadzać.

Jak starać się o non-molestation order?

Najłatwiejszą drogą do uzyskania non-molestation order jest zrobienie tego z pomocą adwokata. W zależności od naszych zarobków i tego, czy jesteśmy w stanie przedstawić dowód, że doświadczana przez nas przemoc domowa została zgłoszona np. policji, lekarzowi, pielęgniarce środowiskowej, opiece społecznej itp, możemy otrzymać tzw. Legal Aid, czyli darmową lub prawie darmową pomoc prawną, która pokryje koszty całego procesu sądowego, od przygotowania dokumentów i prawnej reprezentacji w sądzie cywilnym do doręczenia zakazu non-molestation order sprawcy.

Jak starać się o non-molestation order bez adwokata?

Zakaz zbliżania się non-molestation order można również uzyskać bez adwokata, jeśli zdecydujemy, że chcemy reprezentować się w sądzie. Informację o tym, jak dostać non-molestation order bez pomocy adwokata przedstawię w kolejnym wpisie już wkrótce.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje pomocowe znajdziesz tutaj (link).

Jeśli potrzebujesz porady prawnej w Wielkiej Brytanii, namiary na adwokata lub doradcę prawnego wyszukasz na tutaj (link). Możesz również zwrócić się do najbliższego oddziału Citizen’s Advice Bureau (link tutaj), gdzie otrzymasz listę kancelarii prawnych w Twojej okolicy.

Korzystałam z następujących źródeł:

https://www.gov.uk/injunction-domestic-violence

http://childlawadvice.org.uk/tag/non-molestation-order/

https://www.wikivorce.com/divorce/DIY-Divorce-Resources/Law-and-procedure/How-to-Apply-aamp-Write-a-Statement-for-a-Non-Molestation-Order-Application.html

https://www.slatergordon.co.uk/media/388162/domestic-violence.pdf

Jeszcze jedna ważna sprawa

Powyższy wpis zawiera ogólne i zebrane z wielu źródeł informacje o tym, co to jest non-molestation order, czyli zakaz zbliżania się po angielsku, i jak go dostać. Powyższy wpis ma tylko i wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi alternatywy dla porady prawnej, której może udzielić Ci tylko prawnik. Pamiętaj, że prawo Anglii i Walii ma kompleksowy charakter i mogło się zmienić od czasu napisania powyższego wpisu. Zawsze szukaj oficjalnej porady prawnej. Strona trzypolki.pl nie ponosi odpowiedzialności za  przydatność treści zawartych w powyższym wpisie.

 

 

Jak radzić sobie ze stalkerem? Poradnik dla osób dotkniętych stalkingiem (Część 2)

Oto druga część poradnika dla osób dotkniętych stalkingiem. Omówię w niej kroki, jakie możemy podjąć, gdy doświadczamy stalkingu. Polecam również pierwszą część poradnika o błędach, jakich nie należy popełniać w walce ze stalkerem (link tutaj).

Jak radzić sobie ze stalkerem?

Po pierwsze, podejmij decyzję, aby nie cierpieć w milczeniu. Stalking to przestępstwo, za które w wielu krajach, w tym w Polsce i Wielkiej Brytanii, grozi kara więzienia. Zgłoś stalking na policję jak najszybciej i zapisz imię, nazwisko osoby przyjmującej zgłoszenie. Poinformuj jak najwięcej osób wokół siebie, że doświadczasz stalkingu. Pomyśl, kto powinien wiedzieć o tym, że uporczywie prześladuje Cię stalker? Kto może być na celowniku stalkera jako źródło informacji o Twoim życiu lub nieświadomy “pośrednik” pomiędzy stalkerem a Tobą?

Po drugie, zdobądź jak najwięcej informacji na temat stalkingu. Wiedza o stalkingu, o tym, jakie ryzyko niesie ze sobą stalker i o tym, co robić, gdy doświadczamy stalkingu może uratować Ci życie.

Po trzecie, zacznij jak najszybciej zbierać dowody działań stalkera. Nie kasuj maili, sms-ów, wiadomości głosowych, a jeśli masz taką możliwość, nagrywaj rozmowy ze stalkerem. Jeśli masz taką możliwość, zrób zdjęcie stalkera lub nagraj jego działania telefonem lub kamerą. Pamiętaj jednak o swoim bezpieczeństwie i nie rób nic, co mogłoby Cię narazić na dalsze niebezpieczeństwo ze strony stalkera. Zbieraj rzeczy, które dostajesz od stalkera – listy, pocztówki, “prezenty” itp.

Po czwarte, zacznij jak najszybciej prowadzić tzw. “pamiętnik”, czyli chronologiczną listę wszystkich działań stalkera. Zapisuj datę, godzinę, co konkretnie się wydarzyło, opis okoliczności zdarzenia, imiona i nazwiska świadków oraz – to ważne – to, jaki wpływ miało na Ciebie to zdarzenie.   

Po piąte, pamiętaj: masz instynkt samozachowawczy, ufaj mu! Jeśli czujesz, że grozi Ci niebezpieczeństwo ze strony stalkera, prawdopodobnie tak jest. Jeśli jesteś w stanie bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia, zawsze i natychmiast dzwoń na numer alarmowy policji: 997 w Polsce, 999 w Wielkiej Brytanii, 112 w Europie. (Sprawdź, pod jakim numerem możesz wezwać policję tam, gdzie mieszkasz.)

Co jeszcze możesz zrobić aby zadbać o własne bezpieczeństwo?

  • Powiedz stalkerowi, że nie życzysz sobie żadnego kontaktu. Poza tym jednym wyjątkiem, nie komunikuj się ze stalkerem w żaden sposób, nie odpowiadaj na wiadomości itp. (Jeśli naszym stalkerem jest osoba, z którą mamy dzieci, oczywiście całkowite zerwanie kontaktu może nie być całkiem możliwe).  
  • Jeśli stalker nie wie, gdzie mieszkasz, zastanów się, co możesz zrobić, aby tak zostało. Pomyśl o zmianie codziennych zachowań – innej drodze do pracy, innej porze robienia zakupów itp.
  • Sprawdź, jak bezpieczny jest twój dom lub mieszkanie. Jeśli możesz, zainstaluj dodatkowy zamek, łańcuch na drzwi, zewnętrzne oświetlenie i system kamer. Nie zapominaj o sąsiadach, szczególnie tych, którzy lubią “nadzorować” okolicę zza firanki. Jeśli możesz, daj im zdjęcie stalkera i poproś o wezwanie policji, jeśli pojawi się pod domem. Jeśli podejrzewasz, że stalker włamał się do Twojego domu pod Twoją nieobecność, koniecznie zgłoś to na policję.
  • Zastanów się, co zrobić, gdy stalker pojawi się pod Twoim domem lub dokona do niego włamania. Potraktuj stalkera, jak pożar i postępuj, jak w sytuacji zagrożenia pożarowego. Pomyśl: co zrobię, jeśli znajdę się w miejscu, do którego uzyska dostęp stalker? Jaka jest moja droga ewakuacyjna? Czy mam pod ręką telefon? Kogo powiadomię? Czy znam wszystkie potrzebne numery alarmowe itp? Czy moi bliscy wiedzą, co zrobić w takiej sytuacji? Co zrobię, jeśli nie będzie możliwości ucieczki lub wezwania policji? Pomyśl, o ustaleniu słowa-klucza, za pomocą którego powiadomisz bliskich, że jesteś w niebezpieczeństwie. Przygotuj mały bagaż podręczny, w którym schowasz najważniejsze dokumenty, klucze, portfel, telefon, zmianę bielizny itp., na wypadek, gdyby stalker zmusił Cię do natychmiastowej ucieczki z domu.   
  • Sprawdź, ile informacji o Tobie jest w internecie. Sprawdź swoje imię i nazwisko w Google. W miarę możliwości usuń wszelkie informacje na własny temat – miejsce zamieszkania, dane kontaktowe, zdjęcia itp. Postaraj się również usunąć własne dane osobowe z baz teleadresowych, książki telefonicznej itp.
  • Nie zmieniaj numeru telefonu, bo zdeterminowany stalker i tak odkryje każdy nowy numer. Często najlepszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest pozostawienie obecnego numeru telefonu, na którym stalker może (i będzie) zostawiać i wysyłać wiadomości, oraz dokupienie drugiego numeru telefonu, z którego będziemy korzystać my i zaufane nam osoby. Pierwszy telefon pozwoli na zebranie dowodów stalkingu w postaci wiadomości głosowych, sms-ów itp.
  • Sprawdź bezpieczeństwo swojego telefonu, tabletu i komputera, bo technologia pozwala na wręcz nieograniczone możliwości szpiegowania, kradzieży informacji, podglądanie i podsłuchiwanie.
  • Sprawdzaj regularnie bezpieczeństwo swojego samochodu, w szczególności systemu hamulcowego i opon. Sprawdź, czy stalker przypadkiem nie doczepił do podwozia lub innej części samochodu trackera GPS, aby śledzić, gdzie jesteś.
  • Zastanów się, co zrobisz, jeśli stalker zagrozi Twojemu bezpieczeństwu podczas jazdy samochodem lub gdy będziesz w miejscu publicznym. Dokąd skierujesz się w takiej sytuacji? Zlokalizuj bezpieczne miejsca, w których będzie dużo ludzi i ochrona, system kamer przemysłowych itp, np. stacja benzynowa lub supermarket.  
  • Zadbaj o własne zdrowie i samopoczucie. Nie wahaj się sięgnąć po pomoc psychologa lub organizacji wspierających ofiary przestępstw. Nie daj stalkerowi przejąć kontroli nad swoim życiem.

Stalking – gdzie szukać pomocy?

Jeśli jesteś osobą, która doświadcza stalkingu, pamiętaj, że działania stalkera mają realny i namacalny wpływ na Twoje zdrowie i jakość życia, a strach, który odczuwasz jest naturalną reakcją na niebezpieczeństwo wynikające ze stalkingu. Pamiętaj też, że warto szukać pomocy – więcej szczegółów i namiary na pomoc w przypadkach stalkingu  tutaj.

Przypisy

Korzystałam z następujących źródeł:

http://paladinservice.co.uk/advice-for-victims/

https://www.stalkingriskprofile.com/victim-support/general-advice-for-victims

http://victimsofcrime.org/our-programs/stalking-resource-center/help-for-victims/stalking-safety-planning