Co to jest przemoc seksualna?

Poniżej pierwszy z cyklu artykułów o przemocy seksualnej, które planuję napisać podczas najbliższych kilku miesięcy. Nie wiem, do jak szerokiego grona osób uda mi się dotrzeć. Piszę dla osób dotkniętych przemocą seksualną, bo im wierzę i chcę, żeby każda i każdy z nas był bezpieczny i wolny od przemocy seksualnej. Piszę dla tych z nas, którzy wspierają – zawodowo, charytatywnie, nieformalnie, poprzez aktywizm – bo wierzę, że razem sprawimy, że w naszym społeczeństwie nie będzie przyzwolenia na przemoc seksualną w jakiejkolwiek formie. Piszę też dla osób, które stykają się z pokrzywdzonymi lub zajmują się ściganiem sprawców – jesteście bardzo ważną częścią całej układanki, ale dużo jest jeszcze do zrobienia, a bez was nie damy rady.

Na początek garść podstawowych informacji o przemocy seksualnej.

Po pierwsze…

Przemoc seksualna to każdy niechciany kontakt seksualny, na który nie wyrażamy lub nie jesteśmy w stanie wyrazić zgody. Odpowiedzialność za przemoc seksualną zawsze ponosi jej sprawca, nigdy osoba nią dotknięta. Nieważne, kim jesteś, gdzie byłaś/byłeś, co robiłaś/robiłeś, co miałaś/miałeś na sobie lub ile wypiłaś/wypiłeś alkoholu, nic nie usprawiedliwia przemocy seksualnej.

Po drugie… 

Żadne okoliczności nie usprawiedliwiają przemocy seksualnej. Nie ma sytuacji, w której stosowanie przemocy seksualnej byłoby zrozumiałe, usprawiedliwione lub możliwe do zaakceptowania. Nikt nie prosi się o przemoc seksualną. Nikt na nią nie zasługuje. Winę za przemoc seksualną ponosi tylko i wyłącznie jej sprawca.

Po trzecie… 

Przemoc seksualna ma różne formy i nie ogranicza się do gwałtu. Przemoc seksualna to również niechciany dotyk, wykorzystywanie seksualne dzieci i osób z dotkniętych upośledzeniem umysłowym, obnażanie się w miejscach publicznych, niechciane rozmowy lub komentarze o charakterze seksualnym, molestowanie seksualne w pracy, niechciany lub wymuszony seks w związku, kontakty seksualne z osobą, która śpi lub jest nieprzytomna, zmuszanie do prostytucji, publikowanie zdjęć lub nagrań o charakterze seksualnym bez zgody osoby, którą pokazują (tzw. revenge porn), robienie i publikowanie zdjęć nieznajomych kobiet i dziewczynek bez ich wiedzy i zgody w miejscach publicznych (tzw. upskirting)…  Jednym słowem to wszystkie kontakty lub czynności o charakterze seksualnym, na które nie możemy lub nie chcemy wyrazić zgody.

Po czwarte…

Do przemocy seksualnej dochodzi w związkach partnerskich, w małżeństwach i w rodzinie. Sprawcą przemocy seksualnej często jest osoba bliska lub ktoś, kogo znamy i darzymy zaufaniem. Może być to ktoś dopiero poznany, znajomy znajomych, lub ktoś, z kim umawiamy się na randkę lub niezobowiązujący seks. Przemocy seksualnej dokonują również osoby cieszące się wysokim zaufaniem najbliższego otoczenia lub społeczeństwa – sprawcą przemocy seksualnej może być działacz społeczny, lokalny polityk, nauczyciel, ksiądz, wychowawca itd. Sprawcami przemocy mogą być również osoby zupełnie obce, chociaż dostępne statystyki (np. angielskie) pokazują, że gwałty dokonywane przez osoby nieznajome (tzw. stranger rape) stanowią tylko około 10% wszystkich zgłaszanych gwałtów.

Po piąte…

Żyjemy w kulturze gwałtu. Przemoc seksualna jest bardziej rozpowszechniona, niż może nam się wydawać. W Anglii i Walii 20 procent kobiet i 4 procent mężczyzn ankietowanych przez Urząd Statystyczny doświadczyło przemocy seksualnej po ukończeniu 16-go roku życia, ale tylko 1 na 6 osób ankietowanych zgłosiła się na policję.

Dostępne statystyki pokazują również, że przemoc seksualna częściej dotyka kobiet niż mężczyzn, a sprawcami gwałtów na kobietach i mężczyznach są w większości heteroseksualni mężczyźni. Statystyki unijne pokazują, że 9 na 10 osób zgłaszających gwałt w 2015 roku w krajach całej Unii Europejskiej to kobiety, a 99% osób skazanych na karę więzienia za gwałt to mężczyźni.

Liczba tak zwanych nieprawdziwych doniesień przestępstw seksualnych na policję (czyli przypadków, w których istnieją niezaprzeczalne dowody, że zgłaszany czyn nie miał miejsca, np. nagrania monitoringu) statystycznie nie różni się od innych przestępstw i szacowana jest na poziomie 2 procent wszystkich zgłoszeń w Stanach Zjednoczonych i 3 do 4% w Wielkiej Brytanii.

Statystyki sądowe na razie nie napawają optymizmem. W Stanach Zjednoczonych szacuje się, że na każde 1000 przypadków gwałtów, tylko 6 sprawców otrzymuję karę więzienia. W Wielkiej Brytanii mniej niż 6% zgłoszonych przypadków gwałtu kończy się wyrokiem skazującym.

Podobny obraz wyłania się z polskich statystyk. Według raportu Fundacji na Rzecz Równości i Emancypacji „Ster” , 90% Polek doświadczyło przemocy seksualnej, a jej sprawcy są praktycznie bezkarni.

Gdzie szukać pomocy? Sprawdź tutaj.

Namiary na mnie są tutaj.

Korzystałam z następujących źródeł:

https://rapecrisis.org.uk/statistics.php

https://www.rainn.org/statistics/criminal-justice-system

https://przemoc.gov.pl/przemoc-seksualna/statystyki-i-badania

https://www.survivorsuk.org/question/answering-questions-on-male-sexual-abuse/

https://www.theguardian.com/society/2016/oct/13/reported-rapes-in-england-and-wales-double-in-five-years

https://www.ons.gov.uk/peoplepopulationandcommunity/crimeandjustice/articles/sexualoffencesinenglandandwales/yearendingmarch2017

http://www.fundacjaster.org.pl/upload/Raport-STERu-do-netu.pdf

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Przemoc domowa podczas ciąży

Ciąża nie chroni przed przemocą domową. Szokujące stwierdzenie, prawda? Niestety wiele kobiet właśnie w ciąży doświadcza przemocy fizycznej, emocjonalnej i seksualnej ze strony partnera, a przemoc domowa w ciąży ma poważne, a czasem nawet tragiczne skutki zarówno dla mamy, jak i dziecka.     

 

 

 

 

 

Co wiemy o przemocy domowej w trakcie ciąży?

  • Większość kobiet poszkodowanych przemocą przed ciążą doświadcza jej również w ciąży.
  • Co trzecia kobieta dotknięta przemocą domową zaczęła jej doświadczać właśnie w ciąży.
  • Na przemoc domową podczas ciąży najbardziej narażone są kobiety młode, kobiety niebędące w związku z ojcem dziecka, kobiety z mniejszości etnicznych i kobiety o niskich dochodach i z niskim wykształceniem. (Nie oznacza to jednak, że przemoc domowa nie dotyka mężatek z wyższym wykształceniem i o wyższych dochodach…)
  • Wiele przyszłych mam obawia się powiedzieć komukolwiek o dotykającej je przemocy domowej ze strachu przed partnerem, tak więc dostępne statystyki na temat przemocy domowej podczas ciąży mogą nie oddawać prawdziwej skali tego problemu.

Jakie są zdrowotne konsekwencje przemocy domowej podczas ciąży?

  • Najgorszy scenariusz w sytuacji przemocy domowej, który zawsze należy brać pod uwagę, to śmierć mamy i nienarodzonego dziecka w wyniku morderstwa na tle przemocy domowej. Amerykańskie statystyki pokazują, że kobiety w ciąży, poszkodowane przemocą domową, są narażone na wysokie ryzyko śmierci z rąk partnera-przemocowca, a mężczyźni, którzy stosują wobec ciężarnej partnerki przemoc domową, częściej popełniają morderstwa na tle przemocy domowej.
  • Przemoc domowa w trakcie ciąży zwiększa ryzyko krwawienia przedporodowego, poronienia oraz śmierci dziecka przed narodzeniem          a także niebezpiecznych, pokątnie dokonywanych aborcji.
  • Przemoc domowa podczas ciąży podwyższa ryzyko nieprawidłowego rozwoju płodu i przedwczesnego porodu, a co za tym idzie, również niskiej wagi ciała i innych problemów zdrowotnych u noworodka, wynikających        z przedwczesnego porodu.
  • Kobiety ciężarne, poszkodowane przemocą domową, są narażone na wyższe ryzyko infekcji, anemii, chorób przenoszonych drogą płciową i HIV.
  • Przemoc domowa w trakcie ciąży zwiększa prawdopodobieństwo tzw. śmierci okołoporodowej matek, czyli śmierci kobiet ciężarnych przed, po lub w trakcie porodu.
  • Samobójstwa kobiet, które zaszły w ciąże w wyniku gwałtu w związku, to także jedno z najbardziej tragicznych następstw przemocy domowej.

Jak przemoc domowa podczas ciąży wpływa na zdrowie fizyczne                        i psychiczne mamy i dziecka?

  • Sprawcy przemocy wobec kobiet w ciąży często uderzają, kopią i biją je          w brzuch, co jest źródłem bezpośredniego zagrożenia życia mamy i dziecka.
  • Partnerzy-przemocowcy również często uderzają i kopią ciężarną partnerkę w pośladki, piersi, okolice intymne, szyję, głowę, ręce i nogi. Mamy w ciąży, poszkodowane przemocą fizyczną, narażone są więc na złamania, rany, oparzenia, krwawienia, uszkodzenia zębów i przewlekłe bóle głowy.
  • Sprawcy przemocy domowej często opóźniają lub utrudniają dostęp ciężarnych partnerek do opieki zdrowotnej;
  • Doświadczenie przemocy domowej w trakcie ciąży zwiększa ryzyko depresji, nerwicy i prób samobójczych u kobiet w ciąży.
  • Przemoc domowa podczas ciąży również zwiększa ryzyko nadużywania alkoholu, narkotyków i palenia przez przyszłe mamy;
  • Przemoc domowa podczas ciąży zwiększa trudności w karmieniu piersią       i negatywnie wpływa na relację mamy z noworodkiem od pierwszych chwil po porodzie.  
  • Noworodki, których mamy doświadczały przemocy domowej w trakcie ciąży są narażone na wyższe ryzyko stresu i lęku nawet do 6 miesięcy po urodzeniu;
  • Stres związany z doświadczaniem przemocy domowej podczas ciąży ma negatywny wpływ na zdrowie psychiczne i zachowanie dzieci nawet do 4 roku życia.  

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje pomocowe znajdziesz tutaj (link).

Co dalej?

Przemoc domowa doświadczana przez kobiety w ciąży to problem, który dotyka każde społeczeństwo i każdą lokalną społeczność. Aby jej przeciwdziałać, potrzebne są całościowe rozwiązania systemowe, pozwalające na wczesne wykrywanie problemu przemocy domowej                  i wczesną interwencję, szczególnie wobec sprawców przemocy, których zachowanie wobec ciężarnych partnerek jest źródłem problemu. System idealny, to taki, który umożliwi przyszłym mamom bezpieczne i jak najwcześniejsze zgłoszenie problemu oraz całościową pomoc – materialną, mieszkaniową i psychologiczną, a sprawcom przemocy powie wyraźnie: Nie ma i nie będzie tolerancji dla Twojego zachowania. Możesz je zmienić z naszą pomocą.   

Napisz do autorki tutaj.

Korzystałam z następujących źródeł:

Raport Światowej Organizacji Zdrowia “Intimate partner violence during pregnancy – Information Sheet” – do pobrania tutaj  

Artykuł autorstwa Beth A. Bayley “Partner violence during pregnancy: prevalence, effects, screening, and management” – link tutaj

Print Friendly, PDF & Email

Przemoc domowa i urazy mózgu

Uraz mózgu to nie tylko ryzyko zawodowe kaskaderów i bokserów. To również jeden z wielu poważnych problemów zdrowotnych, często dotykający osoby doświadczające przemocy fizycznej w związku.

Jaki rodzaj przemocy fizycznej może powodować urazy mózgu?

Uderzenia w głowę, szyję i twarz, potrząsanie i szarpanie, duszenie i topienie przez partnera, a także uderzenie głową o ścianę, podłogę, meble lub inną twardą powierzchnię przez osobę poszkodowaną przemocą to te rodzaje przemocy fizycznej, które mogą prowadzić do urazów mózgu u osoby doświadczającej przemocy. Duszenie jest szczególnie niebezpieczne dla zdrowia, zwłaszcza, gdy w jego wyniku tracimy przytomność lub mimowolnie oddamy mocz lub stolec. Oznacza to, że możemy być o krok od śmierci z powodu braku dostępu tlenu do mózgu. Duszenie prowadzące do utraty przytomności zwiększa również ryzyko śmierci w ciągu kolejnych 24 do 48 godzin z powodu udaru mózgu, zakrzepów lub udławienia się własnymi wymiocinami.

Jakie są najczęstsze objawy urazu mózgu u osób dotknętych przemocą fizyczną?

Najczęstszę objawy urazu mózgu u osób doświadczających przemocy fizycznej to bóle głowy, chroniczne zmęczenie, problemy z pamięcią i koncentracją, depresja i trudności w komunikacji z otoczeniem. Lista problemów zdrowotnych związanych z urazem mózgu jest jednak znacznie dłuższa i obejmuje również:

  • Problemy z uczeniem się i przyswajaniem nowych informacji
  • Obniżoną zdolność rozwiązywania problemów i myślenia abstrakcyjnego
  • Obniżoną zdolność myślenia perspektywicznego, planowania, ustanawiania celów i ich realizacji
  • Poczucie, że nie jesteśmy w stanie myśleć logicznie
  • Impulsywność i poczucie ogólnej dezorganizacji
  • Problemy z czytaniem, pisaniem i poprawną pisownią
  • Problemy z wysławianiem się – możemy mieć trudności ze znalezieniem właściwego słowa lub wypowiadaniem się w poprawny sposób
  • Problemy z kontrolą nad narządami mowy, np. językiem lub ustami
  • Trudności ze zrozumieniem pisanych lub mówionych treści
  • Problemy ze zrozumieniem i interpretacją języka mówionego i mowy ciała u innych
  • Brak motywacji i poczucia inicjatywy
  • Trudności w wyrażaniu prawidłowych emocji i nieodpowiednie reakcje – możemy np. śmiać się w odpowiedzi na poważny lub smutny temat, podnosić głos w miejscu, gdzie można mówić tylko szeptem itp.
  • Nagłe zmiany osobowości, temperamentu i zachowania
  • Wzmożona agresja lub stany lękowe
  • Nagły brak zahamowań
  • Nagłe poczucie smutku lub złości
  • Zmiany w sposobie wyrażania uczuć, np. poczucie braku emocji lub zwiększone odczuwanie emocji
  • Unikanie kontaktów z otoczeniem
  • Problemy ze snem
  • Wzmożona skłonność do irytacji i brak cierpliwości
  • Bóle głowy i szyi
  • Zaburzenia słuchu – utrata słuchu, szum lub dzwonienie w uszach
  • Nudności i wymioty
  • Zaburzenia wzroku – nieostre widzenie, widzenie podwójne, wrażliwość na bodźce wzrokowe, utrata wzroku
  • Problemy z równowagą i zawroty głowy
  • Zaburzenia węchu i smaku
  • Obniżenie koordynacji ruchowej
  • Problemy z utrzymaniem moczu lub kału
  • Wrażliwość na jaskrawe światło lub głośne, niespodziewane dźwięki
  • Ataki padaczki
  • Poczucie osłabienia lub utraty czucia w kończynach

Objawy urazu mózgu mogą wystąpić natychmiast po incydencie przemocy fizycznej lub w ciągu następnych kilku dni lub tygodni.

Dlaczego tak ważna jest jak najszybsza diagnoza i leczenie?

Po pierwsze, niezdiagnozowany i nieleczony uraz mózgu wiąże się z poważnymi konsekwencjami dla zdrowia osoby poszkodowanej przemocą.

Po drugie, osoby dotknięte przemocą domową mogą napotykać na swojej drodze dodatkowe bariery ze strony otoczenia właśnie z powodu braku prawidłowej diagnozy. Niezdiagnozowane, nieleczone i błędnie interpretowane objawy urazów mózgu u osób doświadczajączych przemocy domowej mogą prowadzić do negatywnych i dyskryminacyjnych postaw ze strony instytucji pomocowych, które osobę poszkodowaną mogą postrzegać jako agresywną, nieprzewidywalną, chaotyczną, skłonną do histerii i ogólnie trudną we współpracy lub wręcz współwinną przemocy. Błędna interpretacja objawów urazów mózgu lub brak wiedzy o ich związku z przemocą domową wśród przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości może również zdyskredytować osobę poszkodowaną przemocą jako niewiarygodnego świadka w sprawach karnych lub nieudolnego, nieporadnego rodzica w sądzie rodzinnym.

Po trzecie, bez szybkiej i prawidłowej diagnozy i rehabilitacji, problemy zdrowotne, spowodowane urazem mózgu u osoby doświadczającej przemocy domowej, mogą zwiększyć jej zależność od sprawcy przemocy domowej i stać się jedną z wielu barier, które powstrzymają osoby dotknięte przemocą od uwolnienia się z przemocowego związku.

Doświadczasz przemocy fizycznej ze strony partnera?

Poniżej znajdziesz kilka pytań, które pomogą ocenić, czy jesteś osobą narażoną na uraz mózgu, jeśli doświadczasz przemocy fizycznej w związku:

  • Czy kiedykolwiek doświadczyłaś/eś uderzenia w twarz lub głowę?
  • Czy kiedykolwiek zostałaś/eś popchnięta/ty i uderzyłaś/eś głową w ścianę, podłogę lub inną powierzchnię lub przedmiot?
  • Czy kiedykolwiek doświadczyłaś/eś potrząsania lub szarpania ze strony partnera?
  • Czy kiedykolwiek doświadczyłaś/eś duszenia lub topienia to tego stopnia, że trudno było Ci oddychać?
  • Czy kiedykolwiek straciłaś/eś w wyniku powyższych rodzajów przemocy przytomność?

Jeśli odpowiedziałaś/eś twierdząco na jedno lub więcej z powyższych pytań, pomyśl:

  • Czy masz problemy z koncentracją uwagi lub pamięcią?
  • Czy masz problemy z wykonywaniem codziennych czynności lub podejmowaniem decyzji?
  • Czy radzenie sobie ze stresem jest dla Ciebie trudniejsze, niż kiedyś?
  • Czy jesteś w stanie przeprowadzać do końca projekty i przedsięwzięcia lub cele, których się podejmujesz?
  • Czy słyszysz od osób najbliższych, że ostatnio nie jesteś sobą lub, że Twoje zachowanie bardzo sie zmieniło?
  • Czy Twój partner-przemocowiec mówi Ci, że zmieniłaś/eś się na gorsze w ostatnim czasie i używa tego jako usprawiedliwienia dla przemocy, której Cię poddaje?
  • Czy odczuwasz nagłe, niespodziewane zmiany nastroju, których nie jesteś w stanie zrozumieć?
  • Czy cierpisz na nudności, wymioty lub inne problemy ze zdrowiem fizycznym?
  • Czy masz zawroty głowy lub problemy z równowagą?
  • Czy doświadczasz nawracających bóli główy i chronicznego zmęczenia?
  • Czy cierpisz na zaburzenia wzroku, słuchu, węchu lub smaku?

Tak, jak w przypadku wszystkich innych problemów zdrowotnych, osoby doświadczające powyżej opisanych rodzajów przemocy fizycznej i objawów zdrowotnych powinny niezwłocznie poszukać porady lekarskiej.

Mam również nadzieję, że wiedza o urazach mózgu jako jednego ze skutków przemocy domowej, z czasem dotrze do jak największej ilości osób i instytucji, tak aby zarówno osoby dotknięte przemocą domową i zagrożone z jej powodu urazami mózgu, jaki i ich otoczenie potrafiły rozpoznać, kiedy należy szukać pomocy lekarskiej pod kątem prawidłowej diagnozy i jak najszybszego leczenia i rehabilitacji.

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje niosące pomoc znajdziesz tutaj.

Przeczytaj również o tym, jak pomagać osobom dotkniętym przemocą domową, aby nie zaszkodzić (kliknij tutaj) i jak rozpoznać, że bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej (kliknij tutaj).

O tym, dlaczego osoby dotknięte przemocą domową nie odchodzą, przeczytasz tutaj. 

Jeśli chcesz do mnie napisać, kliknij tutaj. 

Korzystałam z następujących źródeł:

http://www.newyorker.com/news/news-desk/the-unseen-victims-of-traumatic-brain-injury-from-domestic-violence

http://vawnet.org/sc/traumatic-brain-injury-and-domestic-violence-understanding-intersections

http://vawnet.org/sites/default/files/assets/files/2016-10/HELPSScreeningTool.pdf

https://www.brainline.org/article/breaking-silence-violence-cause-and-consequence-traumatic-brain-injury

Print Friendly, PDF & Email

Dlaczego osoby doświadczające przemocy domowej nie odchodzą?

Osoby dotknięte przemocą domową często słyszą od bliskich: Dlaczego po prostu nie odejdziesz? Dlaczego jeszcze w tkwisz w tym związku? Dlaczego nie uciekniesz? No właśnie, dlaczego?

Oto kilka powodów, dla których osoby dowiadczające przemocy domowej nie odchodzą od jej sprawców:

  • Strach. Gdy doświadczamy przemocy domowej, w pewnym momencie zaczynamy dostrzegać, jak wielkie i realne niebezpieczeństwo stanowi dla nas partner przemocowiec. Życie w związku ze sprawcą przemocy domowej to życie w ciągłym strachu i niepewności, szczególnie, gdy przypuszczamy lub wiemy, że nasz partner jest w stanie spełnić groźby, które możemy często usłyszeć – groźby samobójstwa, groźby zabrania nam dzieci, groźby śmierci, gdy spróbujemy odejść. Pamiętajmy, że wystarczy tylko jedna groźba lub jeden przypadek użycia wobec nas przemocy fizycznej przez partnera przemocowca, aby wywołać w nas długotrwały strach przed tym, do czego może być zdolny. Paradoksalnie, często pozostanie w związku ze sprawcą przemocy domowej może wydawać się nam bezpieczniejszą opcją, niż rozstanie, które często może nieść ze sobą wysokie ryzyko śmierci z rąk partnera przemocowca.
  • Wysokie ryzyko morderstwa. Pamiętajmy, że przemoc domowa nie kończy się w momencie zakończenia przemocowego związku. Wręcz przeciwnie, przemoc domowa może prowadzić do morderstwa osoby jej doświadczającej z rąk sprawcy przemocy. Rozstanie, próba rozstania lub nagłe oddalenie emocjonalne od sprawcy przemocy domowej to czynniki wysokiego ryzyka, które mogą prowadzić do eskalacji przemocy. Średnio trzy Polki tygodniowo tracą życie w wyniku zabójstw dokonywanych przez obecnych lub byłych partnerów, którzy stosowali wobec nich przemoc domową. W Wielkiej Brytanii partnerzy przemocowcy zabijają średnio dwie kobiety tygodniowo, a większość z tych morderstw ma miejsce po zainicjowanym przez partnerkę rozstaniu. Odejście od sprawcy przemocy domowej wiąże się więc z realnym zagrożeniem zdrowia i życia osoby dotkniętej przemocą.
  • Miłość i nadzieja. Miłość do partnera, który stosuje wobec nas przemoc domową, skutecznie powstrzymuje nas przed rozstaniem. Przemoc to błędne koło, w którym doświadczamy również bardzo dobrych dni i szczęśliwych chwil pomiędzy incydentami przemocy domowej, kiedy nasz partner na krótki czas zmiena swoje zachowanie, przeprasza, obiecuje poprawę i błaga nas o ostatnią szansę na uratowanie związku. Obietnicom poprawy i prośbom o “jeszcze jedną szansę” mogą towarzyszyć różne “dowody miłości”, czyli prezenty, bukiety kwiatów, nagłe przejęcie obowiązków domowych, niespodziewane komplementy itp. Ta krótkotrwała poprawa zwykle daje nam nadzieję, że właśnie tym razem nasz partner wreszcie zmieni się na dobre. Kto chciałby zakończyć związek w miodowym miesiącu?
  • Dzieci. Odejście od sprawcy przemocy domowej jest o wiele trudniejsze, jeśli w związku są wspólne dzieci. Wielu rodziców dotkniętych przemocą domową uważa, że rodzic-przemocowiec może być dobrym i bezpiecznym rodzicem, a rodzina z dwojgiem rodziców żyjących pod jednym dachem jest lepsza, niż jeden rodzic samodzielnie wychowujący dzieci w atmosferze nieskażonej przemocą. Strach o bezpieczeństwo dzieci może również skutecznie powstrzymać nas od decyzji o rozstaniu, zwłaszcza, gdy sprawca przemocy domowej grozi nam ich odebraniem lub sugeruje, że zrobi im krzywdę, gdy zakończymy związek. Wpływ na nasze decyzje, gdy jesteśmy rodzicem doświadczającym przemocy, ma również to, o co proszą nasze dzieci. W związkach naznaczonych przemocą domową dzieci są również jej ofiarami, a rodzic-przemocowiec może manipulować ich uczuciami i lojalnością, aby utrzymać nad nami kontrolę.
  • Względy praktyczne. Tak, jak w przypadku zakończenia każdego związku, jeśli dotyka nas przemoc domowa, przed podjęciem decyzji o rozstaniu musimy rozwiązać kilka ważnych kwestii praktycznych, takich jak finanse czy mieszkanie. W wyniku działań sprawcy przemocy domowej, często nie mamy własnych środków na utrzymanie, a brak alternatywnych opcji mieszkaniowych oznacza, że zakończenie przemocowego związku może skończyć się dla nas nawet bezdomnością. Brak wsparcia ze strony najbliższych, brak dostępu do wsparcia ze strony organizacji pomagających osobom poszkodowanym przemocą domową, brak informacji o przysługującej nam pomocy ze strony państwa lub też brak takiej pomocy może sprawić, że rozstanie ze sprawcą przemocy domowej będzie dla nas niewykonalne.
  • Wstyd, strach przed samotnością, niska samoocena i brak pewności siebie, bo przecież beze mnie sobie nie poradzisz.
  • Względy religijne i kulturowe, jeśli na przykład żywimy przekonanie, że małżeństwo jest na dobre i na złe.
  • Status prawny osoby doświadczającej przemocy domowej. Jeśli osoba dotknięta przemocą domową przebywa zagranicą lub jest obywatelem innego państwa, jej prawo pobytu, do legalnego zatrudnienia lub do zasiłków może zależeć od pozostania w związku z partnerem przemocowcem. Problem ten dotyka na przykład wielu niepracujących Polek w Wielkiej Brytanii.

Warto pamiętać, że osoby dotknięte przemocą domową zwykle próbują odejść od sprawcy kilka razy, zanim uda im się to na dobre. Niezwykle istotne jest również przemyślenie własnego planu bezpieczeństwa przed zakończeniem przemocowego związku. Warto skontaktować się z najbliższą organizacją wspierającą osoby dotknięte przemocą domową lub lokalnym telefonem zaufania (namiary tutaj), aby otrzymać dodatkowe wsparcie i informacje na temat przysługującej nam pomocy w niebezpiecznym okresie przed i po rozstaniu ze sprawcą przemocy domowej.

Pytanie “dlaczego nie odejdziesz” jest również jednym z najbardziej niepotrzebnych i szkodliwych pytań, jakie można zadać osobie doświadczającej przemocy domowej. Dlaczego? Po pierwsze, zadając je, pokazujemy, że brak nam elementarnej wiedzy na temat przemocy domowej, trudności, dylematów i realnego niebezpieczeństwa, na jakie narażona jest osoba dotknięta przemocą domową. Pytając, dlaczego nie odejdzie, pośrednio sugerujemy, że pozostanie w przemocowym związku jest łatwym dla osoby dotkniętej przemocą wyborem życiowym. Po drugie, pytania o odejście pozostawiają punkt ciężkości własnie na osobie doświadczającej przemocy, a nie na sprawcy przemocy. Nie pytajmy już więc, dlaczego osoby dotknięte przemocą domową nie odchodzą. Skierujmy uwagę na sprawców przemocy. Pytajmy, dlaczego stosują przemoc. Pytajmy, dlaczego nie widzą w przemocy domowej niczego złego. Pytajmy, dlaczego wydaje im się, że ich zachowanie pozostanie bez konsekwencji. Wyślijmy sprawcom przemocy domowej wyraźny sygnał: Sprawco przemocy, ponosisz pełną odpowiedzialność za swoje zachowanie. Nie ma na nie miejsca w naszej rodzinie, bloku, miejscu pracy, dzielnicy, mieście, społeczeństwie. Najwyższy czas zmienić swoje zachowanie i zaprzestać przemocy. Mamy Cię na oku.

Przeczytaj również o tym, jak pomagać osobom dotkniętym przemocą domową, aby nie zaszkodzić (kliknij tutaj) i jak rozpoznać, że bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej (kliknij tutaj). Namiary na organizacje niosące pomoc znajdziesz tutaj.

Korzystałam z następujących źródeł:

http://www.hiddenhurt.co.uk/why_domestic_abuse_victims_stay.html

http://www.domesticabuseshelter.org/infodomesticviolence.htm#why

http://www.refuge.org.uk/about-domestic-violence/barriers-to-leaving/

http://www.ncadv.org/learn-more/what-is-domestic-violence/why-victims-stay

Print Friendly, PDF & Email

Jak rozpoznać objawy przemocy domowej?

Czytelniku, idę o zakład, że znasz kogoś, kto w tym momencie doświadcza przemocy domowej, ale nie zdajesz sobie z tego sprawy. Dlaczego? To proste. Po pierwsze, oznaki przemocy domowej często nie są oczywiste i jednoznaczne. Po drugie, przemoc domowa to zwykle skrzętnie ukrywany problem. Po trzecie, wielu z nas nadal postrzega przemoc domową jako prywatną sprawę, a osoby jej doświadczające często spotykają się z niedowierzaniem, pogardą lub murem obojętności ze strony otoczenia.

 

Jak więc rozpoznać, że ktoś w naszym kręgu przyjaciół, znajomych lub rodziny może doświadczać przemocy domowej? Poniżej kilka sugestii: 

  • Strach. Osoba doświadczająca przemocy domowej może sprawiać wrażenie bycia w ciągłym strachu przed partnerem. Może objawiać się to niechęcią do podejmowania własnych decyzji, brakiem własnego zdania, unikaniem wszystkiego, co mogłoby zdenerwować partnera, nadmierną chęcią przypodobania się partnerowi itp.
  • Izolacja. Osoba poszkodowana przemocą domową może nagle utracić lub zacząć unikać kontaktu z osobami bliskimi i przyjaciółmi. Swobodna rozmowa telefoniczna lub spotkanie może stać się trudne lub wręcz niemożliwe z powodu ciągłej, tłamszącej obecność partnera w tle. Kontakty z osobą doświadczającą przemocy mogą zacząć wydawać nam się zdawkowe i powierzchowne. Zachowanie partnera przemocowca w naszej obecności może stać się tak problematyczne i krępujące, że sami zaczniemy unikać spotkań lub wizyt u osoby poszkodowanej przemocą. Możemy też wręcz usłyszeć od sprawcy, że nasza obecność nie jest mile widziana, bo mieszamy się w nie swoje sprawy i próbujemy “rozbić związek.”
  • Kontrola. Osoba doświadczająca przemocy domowej jest pod ciągłym nadzorem i kontrolą ze strony sprawcy przemocy. Może objawiać się to na przykład nieustającymi, “sprawdzającymi” telefonami i wiadomościami od partnera. Osoba dotknięta przemocą domową może też cały czas nerwowo sprawdzać telefon, nawet w sytuacji, w której nie wypada tego robić. Oznaką kontroli często może być również ograniczanie obecności w mediach społecznościowych lub np. wspólne z partnerem konto czy profil.
  • Krytyka. Partner przemocowiec często otwarcie lub w zawoalowany sposób krytykuje swoją ofiarę w obecności innych osób. Często taka krytyka może przybierać formę niewybrednych żartów, subtelnych docinków lub seksualnych sugestii.
  • Zazdrość. Osoba doświadczająca przemocy domowej jest często oskarżana o zdradę przez partnera przemocowca. Często w takie oskarżenia wplątywane są osoby trzecie, a przemocowiec chętnie przedstawia siebie jako ofiarę rzekomych zdrad czy wręcz osobę poszkodowaną rzekomą przemocą domową.
  • Zmiany. Osoba poszkodowana przemocą domową może nagle zmienić swoje zachowanie, wygląd, sposób bycia, ubiór czy podejście do używek. Często osoby doświadczające przemocy zaczynają cierpieć na depresję, co może objawiać się stanem ciągłego smutku, brakiem energii i radości życia, porzuceniem zainteresowań lub nauki, wycofaniem się z życia towarzyskiego itp. Przemoc domowa może sprawić, że osoba jej doświadczająca nagle z duszy towarzystwa stanie się przysłowiową “szarą myszką”, może też zmienić styl ubioru na konserwatywny lub nieodpowiedni do pory roku, np. gruby szal w lecie może ukrywać siniaki lub ślady duszenia. Osoby dotknięte przemocą domową mogą również zacząć nadużywać alkoholu, narkotyków lub lekarstw, aby poradzić sobie z sytuacją, w której się znalazły. W związku przemocowym osoby poszkodowane mogą również być zmuszane do używania środków odurzających przez sprawcę.
  • Obrażenia. Przemoc domowa może, ale nie musi oznaczać przemocy fizycznej. Często sprawca zastosuje przemoc fizyczną w taki sposób, że nie pozostawia ona widocznych obrażeń, które same w sobie są bardzo oczywistym i jednoznacznym objawem przemocy domowej. Zwracajmy więc uwagę na obrażenia, które mogą być przez osobę poszkodowaną maskowane ubiorem, makijażem lub okularami.
  • Wymówki. Ze strachu przed sprawcą, osoba dotknięta przemocą może brać na siebie odpowiedzialność za zachowanie sprawcy lub tłumaczyć, dlaczego przemoc, której doświadcza, jest usprawiedliwiona. Często też sposób, w jaki osoba doświadczająca przemocy tłumaczy obecność obrażeń, np. siniaków, zadrapań, złamań itp, może być zupełnie nielogiczny lub niewiarygodny. Możemy więc regularnie słyszeć, że bliska nam osoba nabawiła się siniaków i śladów duszenia na szyi, wpadając na szafę lub wchodząc po raz setny w drzwi.
  • Aluzje. Otworzenie się przed bliskimi i dojrzewanie do szukania pomocy jest często długotrwałym procesem, a osoba doświadczająca przemocy musi przezwyciężyć strach, wstyd, poczucie winy i odpowiedzialności za to, jak jej sytuacja może obciążyć bliskich. Dlatego też często osoby poszkodowane przemocą sygnalizują w zawoalowany sposób, że coś jest nie tak. Partner przemocowiec może więc być “porywczy”, “zestresowany” lub mieć “trudny charakter”. Czasami osoba pokrzywdzona może też napomknąć nam o doświadczanej ze strony partnera przemocy seksualnej, która też jest formą przemocy domowej.
  • Ogólniki. Ze strachu przed sprawcą przemocy, osoba jej doświadczająca może przestać przekazywać nam jakiekolwiek informacje o tym, jak układa jej się związek z partnerem. Możemy więc usłyszeć stwierdzenie, że “wszystko jest w porządku”, żądanie, aby się “nie wtrącać w nie swoje sprawy” lub pytanie, “o co nam w ogóle chodzi”. Często osoba dotknięta przemocą domową będzie w obecności partnera przemocowca jak ognia unikać rozmów o wszystkim, co może dotyczyć własnej przeszłości lub byłych partnerów. Zwykle prowadzi to bowiem do kolejnych zarzutów o zdradę lub krytyki ze strony sprawcy przemocy.

Co więc zrobić, jeśli mamy obawy, że bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej? Krótki poradnik dla rodziny i znajomych znajdziesz tutaj.

Polub nas na Facebooku tutaj.

Napisz do autorki tutaj.


Korzystałam z następujących źródeł:

http://elitedaily.com/women/seeing-social-butterflys-demise-domestic-abuse-beyond-black-eyes/1020109/

http://www.dvrcv.org.au/help-advice/guide-for-families-friends-and-neighbours

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Jak pomagać osobom dotkniętym przemocą domową?

Co zrobić, gdy bliska nam osoba doświadcza przemocy domowej? Jak wspierać, aby nie zaszkodzić? Poniżej garść informacji dla rodziny i przyjaciół osób dotkniętych przemocą domową. 

  1. Pamiętaj o tym, jakie niebezpieczeństwo niesie z sobą przemoc domowa: trzy Polki tygodniowo giną w wyniku przemocy domowej. Upewnij się, że wsparcie, jakie chcesz udzielić osobie bliskiej dotkniętej przemocą domową nie pogorszy jej sytuacji i nie narazi ją na większe niebezpieczeństwo ze strony sprawcy. Pomyśl: czy to, jak wspierasz, pomaga, czy szkodzi?
  2. Zastanów się, co czuje osoba dotknięta przemocą domową – zwykle to strach, wstyd, poczucie winy odpowiedzialności za zachowanie sprawcy, brak nadziei na lepszą przyszłość, poczucie uzależnienia od sprawcy i bycia w sytuacji bez wyjścia.
  3. Pamiętaj, że osobie doświadczającej przemocy domowej zwykle bardzo trudno otworzyć się przed najbliższymi, dlatego warto zastanowić się, jak wyrazić nasze obawy o nią i zapytać o sytuację w bezpośredni, ale również delikatny i bezpieczny sposób.
  4. Nie oceniaj. Nie obwiniaj. Nie mów, że osoba poszkodowana i sprawca przemocy się siebie warci. Odpowiedzialność za przemoc domową leży tylko i wyłącznie po stronie sprawcy.
  5. Powiedz: Wierzę Ci. To nie Twoja wina. Nie jesteś sam/sama.
  6. Nie krytykuj decyzji osoby dotkniętej przemocą. Nie pytaj, kiedy odejdzie od sprawcy lub dlaczego wraca do przemocowego związku. Nie namawiaj do odejścia od sprawcy – pamiętaj, że zdecydowana większość ofiar morderstw na tle przemocy domowej ginie w ciągu 18 miesięcy po rozstaniu. Pamiętaj, że odejście od sprawcy jest decyzją, którą może podjąć tylko osoba doświadczająca przemocy.
  7. Nie zapominaj, że jednym z celów sprawcy przemocy domowej jest stopniowe odcięcie partnerki lub partnera od przyjaciół i rodziny. Postaraj się pozostać w bezpiecznym kontakcie i bądź źródłem moralnego wsparcia dla osoby będącej w przemocowym związku. Pamiętaj, że wychodzenie z sytuacji przemocy jest często długotrwałym procesem. Daj osobie bliskiej czas na bezpieczne podejmowanie decyzji. Nie naciskaj.
  8. Daj osobie dotkniętej przemocą numery telefonów zaufania (link tutaj), na które zadzwoni, kiedy będzie na to gotowa.
  9. Mediacja nie jest odpowiednim i bezpiecznym rozwiązaniem w przypadkach przemocy domowej. Pod żadnym pozorem nie staraj się negocjować ze sprawcą. Nie wchodź w rolę mediatora, bo możesz pogorszyć sytuację ofiary i narazić ją na większe ryzyko niebezpieczeństwa ze strony sprawcy przemocy.
  10. W razie niebezpieczeństwa, natychmiast zadzwoń na policję. Pamiętaj, interwencja policji może uratować życie osoby dotkniętej przemocą domową.

Źródło: http://www.refuge.org.uk/get-help-now/help-for-a-friend-or-family-member/

 

Print Friendly, PDF & Email

Co to jest occupation order? Nakaz opuszczenia lokalu przez sprawcę przemocy domowej po angielsku

(Zobacz najpierw: artykuł o angielskim zakazie zbliżania się dla sprawców przemocy domowej)

Co to jest occupation order?

Occupation order to sądowy nakaz opuszczenia lokalu, o który starać mogą się ofiary przemocy domowej mieszkające na terenie Anglii i Walii w sądach cywilnych, w celu ochrony swojego bezpieczeństwa, życia i zdrowia przed działaniami sprawcy (lub sprawców) przemocy domowej. Przemoc domowa nie ogranicza się tylko do przemocy fizycznej. O occupation order starać mogą się osoby dotknięte również przemocą emocjonalną, słowną, seksualną, finansową, groźbami czy kontrolą ze strony sprawcy. O angielski nakaz opuszczenia lokalu się mogą starać się również osoby, które nigdy nie zgłosiły przemocy domowej na policję. Nakaz opuszczenia lokalu, czyli occupation order, przyznawany jest w sytuacjach, gdy mieszkamy jeszcze ze sprawcą przemocy domowej lub po opuszczeniu przez nas miejsca zamieszkania, aby umożliwić nam bezpieczny powrót i bezpieczeństwo po przymusowej wyprowadzce sprawcy.

Kto może starać się o occupation order?

O occupation order mogą wystąpić osoby określane w prawie jako tzw. associated persons, czyli osoby związane z sobą więzami rodzinnymi, związkiem lub posiadaniem dzieci. O occupation order mogą starać się:

  • Byli lub obecni małżonkowie lub osoby będące obecnie lub poprzednio w związku cywilnoprawny
  • Obecni narzeczeni lub osoby, które planują zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny
  • Byli narzeczeni lub osoby, które planowały zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny nie dawniej niż trzy lata temu, które mają na to dowód np. pierścionek zaręczynowy, zeznanie świadka zaręczyn itp.
  • “Chłopak”, “dziewczyna”, “partner” lub osoba, z którą jesteśmy w związku dłużej, niż 6 miesięcy
  • Rodzice, rodzeństwo lub inni bliscy krewni
  • Osoby, które są rodzicami, dziadkami lub opiekunami prawnymi dziecka lub wnuka
  • Osoby, których dziecko lub wnuk zostały adoptowane lub oczekują na adopcję mogą ubiegać się o occupation order przeciwko rodzicom adopcyjnym
  • Osoby, które z sobą mieszkały lub nadal mieszkają, ale nie są ze sobą w relacji pracownika i pracodawcy lub właściciela mieszkania i najemcy lub sublokatora.

Co może nakazać sprawcy przemocy occupation order?

Occupation order jest zwykle dostosowany do indywidualnej sytuacji osoby składającej wniosek o jego przyznanie. Zwykle occupation order, który jest nakazem sądowym, może zawierać następujące zalecenia:

  • Wyprowadzka sprawcy przemocy domowej i zakaz zbliżania się do lokalu;
  • Odebranie lub ograniczenie praw sprawcy przemocy domowej w odniesieniu do do lokalu
  • Sąd może również zdecydować, kto i kiedy ma prawo dostępu i używania określonych części lokalu

Sąd może również przyznać dodatkowy nakaz, który wyjaśni i ureguluje dodatkowe kwestie związane z użytkowaniem lokalu, np:

  • Kto będzie płacił kredyt lub czynsz i inne opłaty
  • Kto będzie odpowiedzialny za naprawy i utrzymanie lokalu w dobrym stanie
  • Kto ma prawo do użytkowania mebli i sprzętów gospodarstwa domowego
  • Kto bedzie odpowiedzialny za naprawę mebli i sprzętów gospodarstwa domowego

Na jak długi okres czasu przyznawany jest occupation order?

Zwykle occupation order przyznawany jest na okres do 6 miesięcy, jednak w niektórych przypadkach można otrzymać tzw. bezterminowy occupation order, który do którego sąd zwykle powraca co 6-12 miesięcy, aby zdecydować, czy nakaz wyprowadzki powinien nadal obowiązywać.

Na jakiej podstawie przyznawany jest  occupation order?

Sąd przyznaje nakaz opuszczenia lokalu, jeśli ofiara przedstawi dowód na przemoc domową w postaci pisemnego oświadczenia opisującego doznaną przemoc oraz jeśli sędzia uzna, że ofiara (lub dziecko) potrzebuje ochrony i że nakaz sądowy jest potrzebny, aby taką ochronę uzyskać. Decyzje sędzia podejmuje na podstawie tzw. balance of probabilities, czyli zasady prawdopodobieństwa. W przypadku angielskiego nakazu się oznacza to, że jeśli prawdopodobieństwo, że przemoc nastąpiła jest większe od prawdopodobieństwa, że jej nie było, w oczach sądu przemoc miała miejsce.

Jakie są konsekwencje złamania occupation order?

W przeciwieństwie do angielskiego zakazu zbliżania się, angielski nakaz opuszczenia lokalu może, ale nie musi prowadzić do natychmiastowego aresztowania sprawcy przez policję. To sąd decyduje, czy occupation order ma zawierać tzw. power of arrest, czyli postanowienie, że za każde złamanie nakazu opuszczenia lokalu będzie grozić sprawcy areszt. Jeśli sąd takiej decyzji nie podejmie, osoba, na której korzyść przyznano occupation order, musi wnieść do sądu osobny wniosek o ukaranie sprawcy za obrazę majestatu sądu. Jest to skomplikowany proces, ale w praktyce w większości przypadków sądy przyznają nakaz opuszczenia lokalu razem z zakazem zbliżania się non-molestation order (link tutaj), za których złamanie grozi areszt i dalsze konsekwencje prawne.

Każde podejrzenie złamania postanowień zawartych w angielskim zakazie zbliżania się non-molestation order należy natychmiast zgłaszać na policję. Za złamanie angielskiego zakazu zbliżania grozi areszt, a w przypadku dalszego podjęcia sprawy przez sąd karny i uznania winy, sprawcy może grozić kara grzywny lub pozbawienia wolności do 5 lat.

Czy occupation order jest uznawany w innych krajach?

Tak, occupation order, tak jak non-molestation order, jest uznawany przez wszystkie kraje Unii Europejskiej od 11.01.2015.

Jak szybko można dostać occupation order?

W tej kwestii occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu, różni się od non-molestation order, czyli zakazu zbliżania się.

Dla przypomnienia, zakaz non-molestation order można uzyskać bardzo szybko, czyli tego samego dnia, w którym złożymy wniosek, ponieważ można ubiegać się o niego na zasadzie tzw. ex-parte lub without notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy nie dostaje powiadomienia o naszym wniosku o non-molestation order i dowiaduje się o jego przyznaniu już po fakcie, kiedy otrzymuje non-molestation order z rąk naszego adwokata lub osoby dostarczającej nakazy sądowe. Zwykle wnioski o przyznanie non-molestation order uzasadnić można strachem przed dalszą przemocą ze strony sprawcy lub przed dalszym zastraszaniem ofiary w celu zniechęcenia jej do starania się o ochronę sądową.  

Wnioski o occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu, są bardzo rzadko przyjmowane na powyższych zasadach. Sądy rozpatrują wnioski o occupation order na zasadzie tzw. on notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy domowej otrzymuje powiadomienie o wniosku i wezwanie na pierwszą rozprawę, na której sąd może podjąć decyzję o przyznaniu nakazu opuszczenia lokalu.

Większość ofiar przemocy domowej zwykle składa wniosek zarówno o zakaz zbliżania się, jak i nakaz opuszczenia lokalu. W praktyce sądy zwykle przyznają non-molestation order natychmiast, na zasadzie without notice i wyznaczają datę osobnej rozprawy odnośnie occupation order na zasadzie on notice.  

Co dalej?

Przyznając nakaz opuszczenia lokalu podczas pierwszego posiedzenia sądu, sędzia wyznaczy również datę tzw. return date, czyli drugiego posiedzenia sądowego, podczas którego sprawca przemocy otrzyma możliwość wyrażenia zgody lub sprzeciwu wobec przyznanego occupation order i przedstawienia “własnej wersji wydarzeń”. Sprawca może też żądać zniesienia occupation order lub twierdzić, że to jemu/jej własnie przysługuje ochrona. Przed drugim posiedzeniem sądu warto przygotować się psychicznie na to, że sprawca będzie zaprzeczał popełnienia jakiejkolwiek przemocy wobec nas lub wręcz oskarży nas o nieistniejącą przemoc.

Sędzia może podjąć następujące decyzje:

  • Przyznać lub podtrzymać nakaz opuszczenia lokalu;
  • Znieść lub nie przyznać nakazu opuszczenia lokalu;
  • Podtrzymać decyzję o tymczasowym przyznaniu occupation order do czasu kolejnego, czyli trzeciego posiedzenia sądu i zażądać od obu stron obszerniejszych zeznań lub dodatkowych dowodów
  • Zastąpić nakaz occupation order order jednostronną ugodą sądową, czyli tzw. undertaking, w której sprawca zobowiąże się do zachowania wobec ofiary na takich samych zasadach, jak nakazywał przyznany wcześniej occupation order;
  • Zastąpić zakaz occupation order dwustronną ugodą sądową, czyli tzw. cross-undertaking, w której sprawca i ofiara zobowiążą się do wzorowego zachowania wobec siebie;

Jaka jest różnica między occupation order i undertaking?

Różnica jest duża! Occupation order jest nakazem sądowym, za którego złamaniem sprawcy może grozić areszt i dalsze konsekwencje prawne. Undertaking to po prostu obietnica dana sędziemu, za złamanie której w zasadzie nie ma konsekwencji, poza zgłoszeniem jej z powrotem do sędziego, który na kolejnym posiedzeniu sądu cywilnego musiałby zdecydować, czy sprawca powinien ponieść karę za obrazę majestatu sądu. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, policja nic nie może zrobić, jeśli zgłosimy złamanie undertaking, więc należy się dobrze zastanowić, czy warto się na nie zgadzać.

Jak starać się o occupation order?

Najłatwiejszą drogą do uzyskania occupation order jest zrobienie tego z pomocą adwokata. W zależności od naszych zarobków i tego, czy jesteśmy w stanie przedstawić dowód, że doświadczana przez nas przemoc domowa została zgłoszona np. policji, lekarzowi, pielęgniarce środowiskowej, opiece społecznej itp, możemy otrzymać tzw. Legal Aid, czyli darmową lub prawie darmową pomoc prawną, która pokryje koszty całego procesu sądowego, od przygotowania dokumentów i prawnej reprezentacji w sądzie cywilnym do doręczenia nakazu occupation order sprawcy.

Jak starać się o occupation order bez adwokata?

Nakaz opuszczenia lokalu occupation order można również uzyskać bez adwokata, jeśli zdecydujemy, że chcemy reprezentować się w sądzie. Informację o tym, jak dostać occupation order bez pomocy adwokata przedstawię w kolejnym wpisie już wkrótce.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje pomocowe znajdziesz tutaj (link).

Jeśli potrzebujesz porady prawnej w Wielkiej Brytanii, namiary na adwokata lub doradcę prawnego wyszukasz na tutaj (link). Możesz również zwrócić się do najbliższego oddziału Citizen’s Advice Bureau (link tutaj), gdzie otrzymasz listę kancelarii prawnych w Twojej okolicy.

Korzystałam z następujących źródeł:

https://www.gov.uk/injunction-domestic-violence

http://childlawadvice.org.uk/tag/non-molestation-order/

https://www.wikivorce.com/divorce/DIY-Divorce-Resources/Law-and-procedure/How-to-Apply-aamp-Write-a-Statement-for-a-Non-Molestation-Order-Application.html

https://www.slatergordon.co.uk/media/388162/domestic-violence.pdf

Jeszcze jedna ważna sprawa

Powyższy wpis zawiera ogólne i zebrane z wielu źródeł informacje o tym, co to jest occupation order, czyli nakaz opuszczenia lokalu po angielsku, i jak go dostać. Powyższy wpis ma tylko i wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi alternatywy dla porady prawnej, której może udzielić Ci tylko prawnik. Pamiętaj, że prawo Anglii i Walii ma kompleksowy charakter i mogło się zmienić od czasu napisania powyższego wpisu. Zawsze szukaj oficjalnej porady prawnej. Strona trzypolki.pl nie ponosi odpowiedzialności za  przydatność treści zawartych w powyższym wpisie.

Print Friendly, PDF & Email

Co to jest non-molestation order? Zakaz zbliżania się po angielsku.

W związku z licznymi zapytaniami, dziś garść informacji o „non-molestation order”, czyli angielskim zakazie zbliżania się dla osób, które mieszkają w Anglii i Walii oraz wszystkich zainteresowanych tym, jak działa zakaz zbliżania się w Anglii i Walii.

Co to jest non-molestation order?

Non-molestation order to sądowy zakaz zbliżania się, o który starać mogą się ofiary przemocy domowej mieszkające na terenie Anglii i Walii w sądach cywilnych, w celu ochrony swojego bezpieczeństwa, życia i zdrowia przed działaniami sprawcy (lub sprawców) przemocy domowej. Non-molestation order ma również na celu ochronę bezpieczeństwa dzieci, które doświadczają lub doświadczyły przemocy domowej. Przemoc domowa nie ogranicza się tylko do przemocy fizycznej. O non-molestation order starać mogą się osoby dotknięte również przemocą emocjonalną, słowną, seksualną, finansową, groźbami czy kontrolą ze strony sprawcy. O angielski zakaz zbliżania się mogą starać się również osoby, które nigdy nie zgłosiły przemocy domowej na policję.

Kto może starać się o non-molestation order?

O non-molestation order, czyli zakaz zbliżania się po angielsku, mogą wystąpić osoby określane w prawie jako tzw. associated persons, czyli osoby związane z sobą więzami rodzinnymi, związkiem lub posiadaniem dzieci. O non-molestation order może starać się:

  • Byli lub obecni małżonkowie lub osoby będące obecnie lub poprzednio w związku cywilnoprawny
  • Obecni narzeczeni lub osoby, które planują zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny
  • Byli narzeczeni lub osoby, które planowały zawrzeć z sobą związek cywilnoprawny nie dawniej niż trzy lata temu, które mają na to dowód np. pierścionek zaręczynowy, zeznanie świadka zaręczyn itp.
  • “Chłopak”, “dziewczyna”, “partner” lub osoba, z którą jesteśmy w związku dłużej, niż 6 miesięcy
  • Rodzice, rodzeństwo lub inni bliscy krewni
  • Osoby, które są rodzicami, dziadkami lub opiekunami prawnymi dziecka lub wnuka
  • Osoby, których dziecko lub wnuk zostały adoptowane lub oczekują na adopcję mogą ubiegać się o non-molestation order przeciwko rodzicom adopcyjnym
  • Osoby, które z sobą mieszkały lub nadal mieszkają, ale nie są ze sobą w relacji pracownika i pracodawcy lub właściciela mieszkania i najemcy lub sublokatora.

Na jak długi okres czasu przyznawany jest non-molestation order?

Zwykle non-molestation order przyznawany jest na 6-12 miesięcy, jednak w niektórych przypadkach można otrzymać tzw. bezterminowy non-molestation order, czyli taki, o którego zniesienie sprawca przemocy domowej musi wnieść osobny wniosek. Oznacza to, że tak przyznany non-molestation order będzie ważny dopóki to nie nastąpi i dopóki sąd nie przychyli się do wniosku o jego zniesienie.

Czego może zakazać sprawcy przemocy non-molestation order?

Non-molestation order jest zwykle dostosowany do indywidualnej sytuacji osoby składającej wniosek o jego przyznanie. Zwykle non-molestation order, który jest zakazem sądowym, może zakazywać sprawcy przemocy domowej dokonywania następujących czynów wobec ofiary:

  • Używania przemocy lub grożenia przemocą
  • Używania przemocy lub grożenia przemocą wobec spokrewnionego dziecka
  • Zbliżania się na określoną odległość od miejsca zamieszkania lub pracy ofiary lub szkołu dziecka
  • Kontaktu bezpośredniego lub pośredniego wszelkiego rodzaju, chyba, że za pośrednictwem adwokata, jeśli np. kontakt musi kontynuować aby uzgodnić pory widzenia się z dzieckiem itp.
  • Nękania ofiary
  • Gróźb wobec ofiary

Na jakiej podstawie przyznawany jest  non-molestation order?

Sąd przyznaje zakazy non-molestation order, jeśli ofiara przedstawi dowód na przemoc domową w postaci pisemnego oświadczenia opisującego doznaną przemoc oraz jeśli sędzia uzna, że ofiara (lub dziecko) potrzebuje ochrony i że zakaz sądowy jest potrzebny, aby taką ochronę uzyskać. Decyzje sędzia podejmuje na podstawie tzw. balance of probabilities, czyli zasady prawdopodobieństwa. W przypadku angielskiego zakazu zbliżania się oznacza to, że jeśli prawdopodobieństwo, że przemoc nastąpiła jest większe od prawdopodobieństwa, że jej nie było, w oczach sądu przemoc miała miejsce.

Jakie są konsekwencje złamania non-molestation order?

Każde podejrzenie złamania zakazów zawartych w non-molestation order należy natychmiast zgłaszać na policję. Za złamanie angielskiego zakazu zbliżania grozi areszt, a w przypadku dalszego podjęcia sprawy przez sąd karny i uznania winy, sprawcy może grozić kara grzywny lub pozbawienia wolności do 5 lat.

Czy non-molestation order jest uznawany w innych krajach?

Tak, non-molestation order jest uznawany przez wszystkie kraje Unii Europejskiej od 11.01.2015.

Jak szybko można dostać non-molestation order?

W zasadzie zakaz zbliżania się non-molestation order można uzyskać bardzo szybko, czyli tego samego dnia, w którym złożymy wniosek, ponieważ można ubiegać się o niego na zasadzie tzw. ex-parte lub without notice. Polega ona na tym, że sprawca przemocy nie dostaje powiadomienia o naszym wniosku o non-molestation order i dowiaduje się o jego przyznaniu już po fakcie, kiedy otrzymuje non-molestation order z rąk naszego adwokata lub osoby dostarczającej nakazy sądowe. Zwykle wnioski o przyznanie non-molestation order uzasadnić można strachem przed dalszą przemocą ze strony sprawcy lub przed dalszym zastraszaniem ofiary w celu zniechęcenia jej do starania się o ochronę sądową.  

Co dalej?

Przyznając non-molestation order podczas pierwszego posiedzenia sądu, sędzia wyznaczy również datę tzw. return date, czyli drugiego posiedzenia sądowego, podczas którego sprawca przemocy otrzyma możliwość wyrażenia zgody lub sprzeciwu wobec przyznanego non-molestation order i przedstawienia “własnej wersji wydarzeń”. Sprawca może też żądać zniesienia non-molestation order lub twierdzić, że to jemu/jej własnie przysługuje ochrona. Przed drugim posiedzeniem sądu warto przygotować się psychicznie na to, że sprawca będzie zaprzeczał popełnienia jakiejkolwiek przemocy wobec nas lub wręcz oskarży nas o nieistniejącą przemoc.

Sąd może podjąć następujące decyzje:

  • Podtrzymać decyzję o przyznaniu non-molestation;
  • Znieść non-molestation order;
  • Podtrzymać decyzję o tymczasowym przyznaniu non-molestation order do czasu kolejnego, czyli trzeciego posiedzenia sądu i zażądać od obu stron obszerniejszych zeznań lub dodatkowych dowodów
  • Zastąpić zakaz non-molestation order jednostronną ugodą sądową, czyli tzw. undertaking, w której sprawca zobowiąże się do zachowania wobec ofiary na takich samych zasadach, jak nakazywał przyznany wcześniej non-molestation order;
  • Zastąpić zakaz non-molestation order dwustronną ugodą sądową, czyli tzw. cross-undertaking, w której sprawca i ofiara zobowiążą się do wzorowego zachowania wobec siebie;

Jaka jest różnica między non-molestation order i undertaking?

Różnica jest duża! Non-molestation order jest sądowym zakazem zbliżania się, za którego złamaniem sprawcy grozi areszt i kara pieniężna lub więzienie. Undertaking to po prostu obietnica dana sędziemu, za złamanie której w zasadzie nie ma konsekwencji, poza zgłoszeniem jej z powrotem do sędziego, który na kolejnym posiedzeniu sądu cywilnego musiałby zdecydować, czy sprawca powinien ponieść karę za obrazę majestatu sądu. Z punktu widzenia bezpieczeństwa, policja nic nie może zrobić, jeśli zgłosimy złamanie undertaking, więc należy się dobrze zastanowić, czy warto się na nie zgadzać.

Jak starać się o non-molestation order?

Najłatwiejszą drogą do uzyskania non-molestation order jest zrobienie tego z pomocą adwokata. W zależności od naszych zarobków i tego, czy jesteśmy w stanie przedstawić dowód, że doświadczana przez nas przemoc domowa została zgłoszona np. policji, lekarzowi, pielęgniarce środowiskowej, opiece społecznej itp, możemy otrzymać tzw. Legal Aid, czyli darmową lub prawie darmową pomoc prawną, która pokryje koszty całego procesu sądowego, od przygotowania dokumentów i prawnej reprezentacji w sądzie cywilnym do doręczenia zakazu non-molestation order sprawcy.

Jak starać się o non-molestation order bez adwokata?

Zakaz zbliżania się non-molestation order można również uzyskać bez adwokata, jeśli zdecydujemy, że chcemy reprezentować się w sądzie. Informację o tym, jak dostać non-molestation order bez pomocy adwokata przedstawię w kolejnym wpisie już wkrótce.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli doświadczasz przemocy domowej, namiary na organizacje pomocowe znajdziesz tutaj (link).

Jeśli potrzebujesz porady prawnej w Wielkiej Brytanii, namiary na adwokata lub doradcę prawnego wyszukasz na tutaj (link). Możesz również zwrócić się do najbliższego oddziału Citizen’s Advice Bureau (link tutaj), gdzie otrzymasz listę kancelarii prawnych w Twojej okolicy.

Korzystałam z następujących źródeł:

https://www.gov.uk/injunction-domestic-violence

http://childlawadvice.org.uk/tag/non-molestation-order/

https://www.wikivorce.com/divorce/DIY-Divorce-Resources/Law-and-procedure/How-to-Apply-aamp-Write-a-Statement-for-a-Non-Molestation-Order-Application.html

https://www.slatergordon.co.uk/media/388162/domestic-violence.pdf

Jeszcze jedna ważna sprawa

Powyższy wpis zawiera ogólne i zebrane z wielu źródeł informacje o tym, co to jest non-molestation order, czyli zakaz zbliżania się po angielsku, i jak go dostać. Powyższy wpis ma tylko i wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi alternatywy dla porady prawnej, której może udzielić Ci tylko prawnik. Pamiętaj, że prawo Anglii i Walii ma kompleksowy charakter i mogło się zmienić od czasu napisania powyższego wpisu. Zawsze szukaj oficjalnej porady prawnej. Strona trzypolki.pl nie ponosi odpowiedzialności za  przydatność treści zawartych w powyższym wpisie.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Jak radzić sobie ze stalkerem? Poradnik dla osób dotkniętych stalkingiem (Część 2)

Oto druga część poradnika dla osób dotkniętych stalkingiem. Omówię w niej kroki, jakie możemy podjąć, gdy doświadczamy stalkingu. Polecam również pierwszą część poradnika o błędach, jakich nie należy popełniać w walce ze stalkerem (link tutaj).

Jak radzić sobie ze stalkerem?

Po pierwsze, podejmij decyzję, aby nie cierpieć w milczeniu. Stalking to przestępstwo, za które w wielu krajach, w tym w Polsce i Wielkiej Brytanii, grozi kara więzienia. Zgłoś stalking na policję jak najszybciej i zapisz imię, nazwisko osoby przyjmującej zgłoszenie. Poinformuj jak najwięcej osób wokół siebie, że doświadczasz stalkingu. Pomyśl, kto powinien wiedzieć o tym, że uporczywie prześladuje Cię stalker? Kto może być na celowniku stalkera jako źródło informacji o Twoim życiu lub nieświadomy “pośrednik” pomiędzy stalkerem a Tobą?

Po drugie, zdobądź jak najwięcej informacji na temat stalkingu. Wiedza o stalkingu, o tym, jakie ryzyko niesie ze sobą stalker i o tym, co robić, gdy doświadczamy stalkingu może uratować Ci życie.

Po trzecie, zacznij jak najszybciej zbierać dowody działań stalkera. Nie kasuj maili, sms-ów, wiadomości głosowych, a jeśli masz taką możliwość, nagrywaj rozmowy ze stalkerem. Jeśli masz taką możliwość, zrób zdjęcie stalkera lub nagraj jego działania telefonem lub kamerą. Pamiętaj jednak o swoim bezpieczeństwie i nie rób nic, co mogłoby Cię narazić na dalsze niebezpieczeństwo ze strony stalkera. Zbieraj rzeczy, które dostajesz od stalkera – listy, pocztówki, “prezenty” itp.

Po czwarte, zacznij jak najszybciej prowadzić tzw. “pamiętnik”, czyli chronologiczną listę wszystkich działań stalkera. Zapisuj datę, godzinę, co konkretnie się wydarzyło, opis okoliczności zdarzenia, imiona i nazwiska świadków oraz – to ważne – to, jaki wpływ miało na Ciebie to zdarzenie.   

Po piąte, pamiętaj: masz instynkt samozachowawczy, ufaj mu! Jeśli czujesz, że grozi Ci niebezpieczeństwo ze strony stalkera, prawdopodobnie tak jest. Jeśli jesteś w stanie bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia, zawsze i natychmiast dzwoń na numer alarmowy policji: 997 w Polsce, 999 w Wielkiej Brytanii, 112 w Europie. (Sprawdź, pod jakim numerem możesz wezwać policję tam, gdzie mieszkasz.)

Co jeszcze możesz zrobić aby zadbać o własne bezpieczeństwo?

  • Powiedz stalkerowi, że nie życzysz sobie żadnego kontaktu. Poza tym jednym wyjątkiem, nie komunikuj się ze stalkerem w żaden sposób, nie odpowiadaj na wiadomości itp. (Jeśli naszym stalkerem jest osoba, z którą mamy dzieci, oczywiście całkowite zerwanie kontaktu może nie być całkiem możliwe).  
  • Jeśli stalker nie wie, gdzie mieszkasz, zastanów się, co możesz zrobić, aby tak zostało. Pomyśl o zmianie codziennych zachowań – innej drodze do pracy, innej porze robienia zakupów itp.
  • Sprawdź, jak bezpieczny jest twój dom lub mieszkanie. Jeśli możesz, zainstaluj dodatkowy zamek, łańcuch na drzwi, zewnętrzne oświetlenie i system kamer. Nie zapominaj o sąsiadach, szczególnie tych, którzy lubią “nadzorować” okolicę zza firanki. Jeśli możesz, daj im zdjęcie stalkera i poproś o wezwanie policji, jeśli pojawi się pod domem. Jeśli podejrzewasz, że stalker włamał się do Twojego domu pod Twoją nieobecność, koniecznie zgłoś to na policję.
  • Zastanów się, co zrobić, gdy stalker pojawi się pod Twoim domem lub dokona do niego włamania. Potraktuj stalkera, jak pożar i postępuj, jak w sytuacji zagrożenia pożarowego. Pomyśl: co zrobię, jeśli znajdę się w miejscu, do którego uzyska dostęp stalker? Jaka jest moja droga ewakuacyjna? Czy mam pod ręką telefon? Kogo powiadomię? Czy znam wszystkie potrzebne numery alarmowe itp? Czy moi bliscy wiedzą, co zrobić w takiej sytuacji? Co zrobię, jeśli nie będzie możliwości ucieczki lub wezwania policji? Pomyśl, o ustaleniu słowa-klucza, za pomocą którego powiadomisz bliskich, że jesteś w niebezpieczeństwie. Przygotuj mały bagaż podręczny, w którym schowasz najważniejsze dokumenty, klucze, portfel, telefon, zmianę bielizny itp., na wypadek, gdyby stalker zmusił Cię do natychmiastowej ucieczki z domu.   
  • Sprawdź, ile informacji o Tobie jest w internecie. Sprawdź swoje imię i nazwisko w Google. W miarę możliwości usuń wszelkie informacje na własny temat – miejsce zamieszkania, dane kontaktowe, zdjęcia itp. Postaraj się również usunąć własne dane osobowe z baz teleadresowych, książki telefonicznej itp.
  • Nie zmieniaj numeru telefonu, bo zdeterminowany stalker i tak odkryje każdy nowy numer. Często najlepszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest pozostawienie obecnego numeru telefonu, na którym stalker może (i będzie) zostawiać i wysyłać wiadomości, oraz dokupienie drugiego numeru telefonu, z którego będziemy korzystać my i zaufane nam osoby. Pierwszy telefon pozwoli na zebranie dowodów stalkingu w postaci wiadomości głosowych, sms-ów itp.
  • Sprawdź bezpieczeństwo swojego telefonu, tabletu i komputera, bo technologia pozwala na wręcz nieograniczone możliwości szpiegowania, kradzieży informacji, podglądanie i podsłuchiwanie.
  • Sprawdzaj regularnie bezpieczeństwo swojego samochodu, w szczególności systemu hamulcowego i opon. Sprawdź, czy stalker przypadkiem nie doczepił do podwozia lub innej części samochodu trackera GPS, aby śledzić, gdzie jesteś.
  • Zastanów się, co zrobisz, jeśli stalker zagrozi Twojemu bezpieczeństwu podczas jazdy samochodem lub gdy będziesz w miejscu publicznym. Dokąd skierujesz się w takiej sytuacji? Zlokalizuj bezpieczne miejsca, w których będzie dużo ludzi i ochrona, system kamer przemysłowych itp, np. stacja benzynowa lub supermarket.  
  • Zadbaj o własne zdrowie i samopoczucie. Nie wahaj się sięgnąć po pomoc psychologa lub organizacji wspierających ofiary przestępstw. Nie daj stalkerowi przejąć kontroli nad swoim życiem.

Stalking – gdzie szukać pomocy?

Jeśli jesteś osobą, która doświadcza stalkingu, pamiętaj, że działania stalkera mają realny i namacalny wpływ na Twoje zdrowie i jakość życia, a strach, który odczuwasz jest naturalną reakcją na niebezpieczeństwo wynikające ze stalkingu. Pamiętaj też, że warto szukać pomocy – więcej szczegółów i namiary na pomoc w przypadkach stalkingu  tutaj.

Przypisy

Korzystałam z następujących źródeł:

http://paladinservice.co.uk/advice-for-victims/

https://www.stalkingriskprofile.com/victim-support/general-advice-for-victims

http://victimsofcrime.org/our-programs/stalking-resource-center/help-for-victims/stalking-safety-planning

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Jak radzić sobie ze stalkerem? Poradnik dla osób dotkniętych stalkingiem (Część 1)

Oto pierwsza część poradnika dla osób dotkniętych stalkingiem. Przyjrzymy się w niej typowym błędom, jakie możemy popełnić w walce ze stalkerem.  

W poprzednich wpisach podałam trochę ogólnych informacji o stalkingu (kliknij tutaj) i o tym, jak bardzo negatywny wpływ stalking może mieć na nasze życie, zdrowie i relacje z ludźmi (kliknij tutaj). Stalkerzy zwykle stanowią niebezpieczeństwo dla osoby, którą uporczywie nękają, a ich działania mogą zakończyć się jej gwałtem lub nawet morderstwem. Dlatego też warto zastanowić się, jakich błędów nie popełniać, bo może stanowić to różnicę między życiem a śmiercią. Kilka sugestii poniżej.

Jeśli masz stalkera i doświadczasz stalkingu, pamiętaj:

  • Ufaj swojej intuicji. Jeśli wydaje Ci się, że coś jest nie tak, że możesz być w niebezpieczeństwie, prawdopodobnie tak jest. Bagatelizowanie wewnętrznego głosu, intuicji, która ostrzega nas przed niebezpieczeństwem, jest błędem, który może być tragiczny w skutkach.
  • Powiedz stalkerowi dobitnie, że nie życzysz sobie dalszego kontaktu, przyjaźni lub związku. Nie martw się możesz złamać stalkerowi serce. Im dłużej zwlekasz z postawieniem sprawy jasno, tym większe niebezpieczeństwo, że stalker zinterpretuje Twoje zachowanie jako znak, że relacja z Tobą ma dużą szansę na sukces lub że nadal jest z Tobą w bliskiej relacji, nawet jeśli jest ona zupełnie urojona. Pamiętaj: “nie” zawsze znaczy “nie”, również w odniesieniu do stalkingu.
  • Nie prowadź dialogu ze stalkerem. Nie odpowiadaj bezpośrednio na żądania lub groźby. Nie próbuj negocjować ze stalkerem. Pamiętaj: stalkerzy biorą każdy kontakt z nami, nie ważne, jak negatywny, za dobrą monetę.
  • Nie ignoruj eskalacji stalkingu – jeśli czujesz, że zachowanie stalkera staje się coraz częstsze i coraz gorsze, może to oznaczać, że Twoje życie jest w coraz większym niebezpieczeństwie.
  • Poinformuj jak najwięcej osób, z którymi masz kontakt, że doświadczasz stalkingu. Stalkerzy często nawiązują kontakt z osobami z naszego otoczenia, aby uzyskać nad nami kontrolę, uzyskać dostęp do jak najbardziej szczegółowej wiedzy o naszym życiu i pozostać z nami w kontakcie. Im więcej osób wokół Ciebie wie, że masz stalkera, tym mniejsze szanse, że staną się jego nieświadomym “szpiegiem” i “pomocnikiem. Nie wstydź się tego, że doświadczasz stalkingu, to nie twoja wina. Twoi najbliżsi, przyjaciele, znajomi, pracodawca, partnerzy biznesowi, klienci są Twoją pierwszą linią obrony przed stalkerem.
  • Potraktuj poważnie kwestię własnego bezpieczeństwa i prywatności.
  • Pamiętaj, że zakaz zbliżania się może nie mieć stuprocentowej skuteczności w walce ze stalkerem, a czasem może prowadzić do natężenia stalkingu i większego niebezpieczeństwa ze strony stalkera.
  • Najważniejsza kwestia – nie ignoruj własnych potrzeb. Dbaj o swoje zdrowie, fizyczne i psychiczne. Jesteś tylko człowiekiem, a staking może poważnie nadwyrężyć Twoją psychikę. Nie wstydź się prosić o pomoc.

Wkrótce opublikuję drugą część poradnika dla osób dotkniętych stalkingiem, w której napiszę bardziej szczegółowo o tym, jak poradzić sobie ze stalkerem.

Przypisy:

Korzystałam z następującego źródła: http://stalkingvictims.com/stalking-101/survival/

Stalking – gdzie znaleźć pomoc?

Jeśli jesteś osobą, która doświadcza stalkingu, pamiętaj, że działania stalkera mają realny i namacalny wpływ na Twoje zdrowie i jakość życia, a strach, który odczuwasz jest naturalną reakcją na niebezpieczeństwo wynikające ze stalkingu. Pamiętaj też, że warto szukać pomocy – więcej szczegółów i namiary na pomoc w przypadkach stalkingu  tutaj.

 

Print Friendly, PDF & Email